ตอนที่ 83 ฝูเฉินน้อยใจ
สีหน้าของน่าหลานจิ้งดำถมึงทึงขึ้น เขารู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองพูดไปเมื่อครู่มันไร้ความหมายเสียแล้ว
“ท่านพี่” ราวกับเฟิงหรูชิงไม่เห็นสีหน้าดำถมึงทึงของน่าหลานจิ้ง นางฉีกยิ้มตบที่ไหล่ของเขา “นี่ก็สายแล้วข้าต้องกลับแล้ว หากท่านมีเวลาอย่าลืมไปหาข้าที่จวนองค์หญิงล่ะ”
น่าหลานจิ้งเพิ่งจะเรียกสติกลับมาได้ก็เห็นเฟิงหรูชิงหันหลังโบกมือให้เขาแล้วค่อยๆ หายลับไปจากสายตา
แววตาของเขายังนิ่งค้าง มองเฟิงหรูชิงเดินจากไปด้วยความสงสัย จิตใจล่องลอยอยู่เป็นเวลานาน
…
ท้องฟ้าสีคราม
ฝูเฉินนั่งยองๆ อยู่ที่พื้น ดวงตาของเขาแดงก่ำฉายแววน้อยอกน้อยใจ
สักพักก็มีเงาร่างร่างหนึ่งที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา เขาทำเสียงฮึ่มในลำคอ หันหน้าหนี ไม่มองหญิงสาวที่โผล่ออกมากลางอากาศ
แต่ชิงหานกลับลุกขึ้นยืน มองเฟิงหรูชิงด้วยความเกรงกลัว “แม่ผู้เลี้ยงดู เจ้ามาแล้วหรือ”
เฟิงหรูชิงลูบศีรษะชิงหานก่อนจะเบนสายตาไปที่ฝูเฉิน แล้วเลิกคิ้วขึ้น “โกรธหรือ?”
“ฮึ๊!” ใบหน้าเล็กๆ ของฝูเฉินโกรธเกรี้ยว “ที่นั่นมียาวิเศษระดับสามแท้ๆ ทำไมไม่เอามาให้ข้ากิน ข้าหิวมาพันปีแล้ว เจ้ายังจะใจดำให้ข้าทนหิวต่อไปอีกหรือ?”
ท่าทางน้อยใจของเจ้าตัวน้อยทำให้เฟิงหรูชิงใจอ่อนไปหลายส่วน
“ข้ารับปากเจ้า ข้าจะยกระดับพลังของข้าโดยเร็ว รอข้ามีพลังถึงระดับเจินอู่ก็จะสามารถปลูกยาวิเศษระดับสามให้เจ้าได้ ถึงตอนนั้นจะให้เจ้ากินจนพอเลยดีไหม?”
