“โสมร้อยปีที่เจ้าว่า ใช่อันเดียวกับโสมที่ข้าพยายามสุดชีวิตใช้วาทะศิลป์หลอกเอามาจากองค์ชายสองแห่งเย่ว์ลั่วอันนั้นน่ะหรือ”
สำหรับแผ่นดินใหญ่แล้วโสมร้อยปีนับว่าเป็นยาอายุวัฒนะหายาก เป็นของล้ำค่าเลยก็ว่าได้
ถึงมันจะเป็นเพียงสมุนไพรปรุงยาธรรมดา ไม่ใช่ยาวิเศษแต่มันเป็นสมุนไพรที่ต้องใช้เวลาถึงร้อยปีในการเติบใหญ่ มันไม่ใช่ง่ายๆ เลยเหมือนกัน
น่าหลานจิ้งพยักหน้ารับ
“โสมร้อยปีอันนั้นแหละ”
ปึ้ง!
ระดับความโมโหของน่าหลานฉางเฉียนพุ่งทะยานถึงขีดสุด คว้าปกเสื้อน่าหลานจิ้งก่อนจะส่งกำปั้นแน่นๆ ตามไป
เฟิงหรูชิงตกอยู่ในภวังค์นางกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าควรจะเข้าไปช่วยน่าหลานจิ้งดีหรือไม่
ในตอนที่เฟิงหรูชิงกำลังครุ่นคิดอยู่นี่เองก็มีไม้เท้าอันหนึ่งฟาดเข้าที่ศีรษะของน่าหลานฉางเฉียนเต็มแรง
“ฉางเฉียน เจ้ากล้าแตะจิ้งเอ๋อร์แม้แต่ปลายขน วันนี้ ข้าจะตัดขาดกับเจ้าไอ้ลูกไม่รักดี!”
น้ำเสียงโกรธเกรี้ยวของผู้เฒ่าน่าหลานทำให้น่าหลานฉางเฉียนตัวแข็งทื่อ ยกมือขึ้นกุมศีรษะเหลียวมองตามเสียงเอ่ยปากอธิบายพร้อมดวงตาแดงก่ำ
“เจ้าเด็กนี่มันเอาโสมของข้ามาต้ม โสมล้ำค่ามันกลับเอามาต้ม ยังจะไม่สมควรโดนอีกเหรอ”
ผู้เฒ่าน่าหลานโกรธหน้าดำหน้าแดงตะคอกกลับ
“มันคือการตัดสินใจของข้า ไม่เกี่ยวกับจิ้งเอ๋อร์!”
น่าหลานฉางเฉียนไม่กล้าพูดอะไรต่อ
