แฝงไปด้วยความหวาดกลัวหลิ่วอวี้เฉินเห็นถานซวงซวงที่มีท่าทางหวาดกลัว ในใจเขายิ่งโมโห เห็นได้ชัดว่าเฟิงหรูชิงคนนี้ทำให้ถานซวงซวงได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรงแต่ว่า…เฟิงหรูชิงวิ่งผ่านหลิ่วอวี้เฉินไปเฉยๆนางไม่หยุดวิ่งแม้เพียงจังหวะเดียว สายตาของนาง ก็ไม่ได้หยุดมองที่หลิ่วอวี้เฉินเลยสักนิด ราวกับชายที่ยืนอยู่บนถนนทิศใต้เป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าที่ไม่มีค่าแม้แต่จะเอ่ยถึง ใบหน้าอันรูปงามของหลิ่วอวี้เฉินเจื่อนไป เขาเหลียวกลับไปจ้องมองเฟิงหรูชิงด้วยแววตาแห่งความโกรธเคือง“ชิงชิง”ไม่ไกลออกไป ชายหนุ่มในชุดขาวราวกับหิมะยืนอยู่ที่หัวถนน เขาดูสะอาดสะอ้านดุจหิมะ แม้ใบหน้าจะมีรอยแผลเป็น แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสง่างามของเขาลดน้อยลงเมื่อเห็นหญิงสาวที่กำลังวิ่งเข้ามา เขายิ้มน้อยๆ รอยยิ้มนั้นช่างแสนบริสุทธ์ บริสุทธิ์เสียจนไม่มีใครกล้าคิดอกุศลด้วย“เฉินเอ๋อร์ พวกเรากลับบ้านกัน”เฟิงหรูชิงยิ้มเล็กๆ ตอนนี้ได้เวลาที่จะเอาเหล้าวิเศษออกจากห้องใต้ดินแล้ว ในที่สุดนางก็มีของฝากติดไม้ติดมือไปให้คนที่จวนแม่ทัพสักที“องค์หญิง!” หลิ่วอวี้เฉินโมโหหนักกว่าเดิมเฟิงหรูชิงคนเดิมแววตาจับจ้องเพียงแค่เขาคนเดียว แต่บัดนี้…แม้ชายหนุ่มคนเดินจะยืนตรงหน้า นางกลับไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา?เฟิงหรูชิงหยุดนิ่ง นางหันหลังกลับไปแล้วมองหลิ่วอวี้เฉินจากหัวจรดเท้าด้วยท่าทีเหยียดๆ“หลิ่วอวี้เฉิน คนอย่างเจ้าช่างหน้าไม่อายจริงๆ !”“ท่านว่าอย่
