โอกาสตอนกั๋วซือไม่อยู่ มาคิดบัญชีกับมัน?“องค์หญิง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า ผู้หญิงคนนั้นถือวิสาสะเข้ามายังป่าไผ่ทิศใต้ ยังฉวยโอกาสตอนกั๋วซือไม่อยู่ที่กระท่อมไม้ไผ่ แอบขึ้นไปนอนบนเตียงของเขา ท่านลองคิดดูสิ เตียงของกั๋วซือ มีเพียงองค์หญิงเท่านั้นที่ขึ้นไปนอนได้ พอข้ากับกั๋วซือกลับมา เห็นนางนอนอยู่บนเตียง ข้าจะไม่ฉกนางได้อย่างไร”เฟิงหรูชิงสีหน้าไม่สบอารมณ์ นี่เฟิงหรูซวงกล้าขึ้นไปนอนบนเตียงกั๋วซือเชียวหรือ“แล้วเตียงล่ะ”“กั๋วซือเป็นพวกรักความสะอาดมาก เขาเลยโยนทั้งเตียงทั้งเฟิงหรูซวงทิ้งไป” ชิงจู๋ยิ้มแบบสอพลอ“ที่จริงข้ารู้มาก่อนแล้วว่าต่อไปองค์หญิงจะต้องไปมาหาสู่กับกั๋วซือ และกั๋วซือจะต้องเป็นผู้ชายของท่าน ข้าจะปล่อยให้ผู้หญิงอื่นมานอนเตียงนี้ได้อย่างไร ข้าก็เลยฉกนางให้”การประจบประแจงของชิงจู๋ทำให้เฟิงหรูชิงรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ใบหน้าอ้วนๆ ของนางปรากฏรอยยิ้มออกมา นางเอามือตบหัวชิงจู๋เบาๆ“เจ้างูน้อย เจ้าทำรุนแรงไปแต่ก็ทำได้ไม่เลว! ต่อไปถ้ามีใครกล้าเข้าใกล้กั๋วซือ เจ้าก็ฉกพวกนางซะ ถ้าหาก…” เฟิงหรูชิงยิ้ม นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และร้ายกาจ “ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าหักหลังข้า ข้าจะจับเจ้าทำงูตุ๋นถวายเสด็จพ่อ”ชิงจู๋ตัวสั่น มันรีบพูดตอบไปว่า “ไม่มีทางๆ กั๋วซือไม่ยอมให้คนแปลกหน้าเข้าใกล้ตั้งแต่ไหนแต่ไร เป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนอื่นเข้าใกล้เขา ข้าติดตามเขามานานหลายปี ยังไม่เคยเห็นใครได้เข้าใกล้เขาเล
