เมื่อออกจากหอแห่งแรกมา เฟิงหรูชิงก็กลับไปที่จวนองค์หญิง ยาวิเศษที่นางปลูกไว้พอเก็บเกี่ยวได้แล้ว ตอนนี้นำมาหมักเป็นเหล้าวิเศษได้
เมื่อเตรียมการหมักเหล้าวิเศษเสร็จเรียบร้อย นางก็เอาไหเหล้าเก็บไว้ในห้องใต้ดิน นางเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วยิ้มเบิกบาน
“รอราวๆ ครึ่งเดือน เหล้าวิเศษก็คงได้ที่ ถึงเวลานั้น ข้าคงมีข้ออ้างไปเยี่ยมเยียนจวนแม่ทัพสักที”
พอนึกถึงปัญหาต่างๆ ที่องค์หญิงคนเดิมทิ้งไว้ให้นาง เฟิงหรูชิงก็ถอนหายใจ
ยังดีที่กั๋วซือไม่ได้รังเกียจอะไรนาง มิฉะนั้นนางคงหมดสิทธิ์ไปที่ป่าไผ่ทิศใต้อีก ถ้าเข้าไปที่ป่าไผ่ทิศใต้ไม่ได้ แล้วจะนอนกับเขาได้อย่างไร
“จะว่าไป ข้าต้องขอบคุณหรงกุ้ยเฟย ถ้าไม่เป็นเพราะนางขู่เฟิงหรูชิงคนก่อนไว้ นางคงไม่เดินก้มหน้าเวลาเห็นกั๋วซือ ถ้านางได้เห็นความงดงามของกั๋วซือ ไม่แน่ว่าอาจหิวกระหายจนเข้าไปตะครุบกินก็ได้”
เฟิงหรูชิงหยีตา ถ้าถึงเวลา นางคงต้องขอบคุณหรงกุ้ยเฟยสักหน่อยแล้ว!
“แต่กั๋วซือไปตั้งหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไร”
นางคิดถึงกั๋วซือเหลือเกิน จะทำอย่างไรดี
นัยน์ตาของเฟิงหรูชิงมีประกาย จู่ๆ นางก็ยิ้มแล้วใช้มือลูบคาง “ไม่ได้เจอกั๋วซือ ไปคุยเล่นกับเจ้างูน้อยก็ไม่เลว ข้าไม่ได้เข้าวังมาหลายวันแล้ว กั๋วซือไม่ได้อยู่ที่ป่าไผ่ทิศใต้ เจ้างูน้อยต้องเบื่อแน่ มันต้องคิดถึงข้าแน่นอน”
…
