ตอนที่ 52 เฟิงเทียนอวี้ที่โกรธกริ้ว (1)
ที่เชิงเขาท้ายจวน ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ท่าทางเรียบร้อยดูมีชาติตระกูล นัยน์ตาของเขาดูมีเรื่องบางอย่างซ่อนอยู่ มือทั้งสองข้างกำแน่น
“ข้าจะพบองค์หญิง”
หลิวลี่ขมวดคิ้ว “คุณชายหลิ่ว นี่เป็นสถานที่ต้องห้ามของจวนองค์หญิง องค์หญิงมีคำสั่งไว้ ห้ามไม่ให้ใครเข้าไปทั้งนั้น คุณชายกลับไปเถอะเจ้าค่ะ”
“เจ้าไปบอกองค์หญิง นางจะต้องยอมพบข้า ข้ามีเรื่องที่ต้องพูดกับนาง”
แววตาของหลิ่วอวี้เฉินไม่สบอารมณ์ เขาอุตส่าห์บอกหย่าเฟิงหรูชิงไปแล้ว แต่ผู้หญิงคนนี้ดันมาเขียนประกาศว่านางเป็นคนบอกหย่ากับเขา? แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เห็นจวนเสนาบดีอยู่ในสายตาบ้างหรือไม่
เขาต้องถามให้รู้เรื่อง ทำไมนางถึงทำแบบนี้
อีกอย่างเขาไม่เชื่อว่าเฟิงหรูชิงจะไม่ตามรังควานเขาอีก บางทีนี่อาจเป็นแค่ลูกไม้ที่นางใช้เรียกร้องความสนใจจากเขาเท่านั้น
ทันใดนั้น เสียงเห่ากระโชกแว่วดังมาจากบนเขา จากนั้นก็มีลมพัดกระหน่ำ ทำให้หลิวลี่ที่กำลังจะพูดถูกพัดตัวปลิวออกไป
เมื่อหลิวลี่ตั้งตัวได้ ชั่วขณะที่นางเงยหน้าขึ้นดู ก็เห็นหมาป่าสีขาวตัวใหญ่ยักษ์เหยียบคร่อมตัว หลิ่วอวี้เฉินอยู่ มันแยกเขี้ยว สายตาดูดุร้าย
หลิ่วอวี้เฉินตกใจทำอะไรไม่ถูก หน้าตาอันสง่างามของเขาซีดเผือด สายตามองดูหมาป่าสีขาวที่คร่อมตัวเขาอยู่อย่างตกตะลึง
“หมาป่าสีขาวระดับสาม?”
ในจวนองค์หญิงเลี้ยงหมาป่าสีขาวระดับสามไว้ด้วยหรือนี่?
