จู่ๆ หลิ่วอวี้เฉินที่มองเห็นหมาป่าสีขาวอ้าปากกว้างเหมือนจะงับ ทำเขาตกใจจนรีบหลับตา แต่ความเจ็บปวดที่คิดไว้กลับไม่มาจริงๆ เป็นเพียงความรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ราวกับลมหนาวที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งกาย
เขาค่อยๆ ลืมตา จึงเห็นว่าในปากของหมาป่าสีขาวมีผ้าจากเสื้อขาดคาบอยู่
หลิ่วอวี้เฉินอึ้งทำอะไรไม่ถูก ในขณะที่ก้มหน้ามอง ก็รู้สึกได้ในทันใดว่าเสื้อตรงอกของเขาฉีกออกเป็น รูกว้างๆ ขาดรุ่งริ่งราวกับขอทาน
หมาป่าสีขาวคายเศษผ้าออกมา แล้วส่งเสียงถุยออกมา จากนั้นมันก็งับต่ออีกครั้ง ทำให้เสื้อผ้าส่วนล่างขาดออกเป็นวงกว้าง มองเห็นก้นข้างหนึ่ง ดูขาวราวกับหยวก
“เจ้า!”
หลิ่วอวี้เฉินโกรธจนหน้าแดง สัตว์วิเศษในจวนองค์หญิงนิสัยเหมือนกับเฟิงหรูชิงอย่างไรอย่างนั้น ลามกเป็นนิสัย ช่างหน้าไม่อาย!
หมาป่าสีขาวเห็นหลิ่วอวี้เฉินอยู่ในสภาพที่น่าสมเพชอย่างนี้ มันจึงยิ้มพอใจออกมา
