่ากับมนุษย์ระดับเจินอู่ แม้แต่หลิ่วอวี้เฉินที่เป็นผู้มีความสามารถ บัดนี้ยังฝึกฝนถึงแค่ระดับตี้อู่ตอนปลายเท่านั้น ยังห่างกับระดับเจินอู่อยู่หนึ่งขั้นแต่ความห่างระดับเดียวก็ต่างกันราวฟ้ากับดินแล้วหมาป่าสีขาวหยีตา สายตาที่มันจ้องดูหลิ่วอวี้เฉินดูน่ากลัว มันส่งเสียงฮึแกมเย้ยหยันออกมาจากจมูก“หลิวลี่!” หลิ่วอวี้เฉินโดนหมาป่าสีขาวคร่อมทับขยับตัวไม่ได้ เขากัดฟันพูด “รีบเอาหมาป่าตัวนี้ออกไป”หลิวลี่อึ้ง นางมองดูหลิ่วอวี้เฉินที่ถูกหมาป่าสีขาวคร่อมทับอยู่ นางนิ่งไปพักหนึ่ง จากนั้นถอยหลังไป หันหน้าไปดูทิวทัศน์แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น“โฮ่ง!”หมาป่าสีขาวเห่าดัง เจ้ามนุษยพวกนี้ กล้าคิดจะแย่งผลเทียนหลิงกั่วในที่ของมัน แล้วยังคิดจะให้สาวใช้ออกคำสั่งกับมัน?หมาป่าเทียนซานที่องอาจอย่างมัน เป็นสัตว์วิเศษที่ฟังคำสั่งของคนอื่นอย่างนั้นหรือเป็นดังคาด เสียงเห่านั้นทำให้หลิ่วอวี้เฉินตกใจจนเงียบปาก สายตาของเขาซ่อนเพลิงโทสะที่ลุกโชนเอาไว้ แต่ก็ไม่กล้าหาเรื่องกับหมาป่าสีขาวตัวนี้แต่ว่า…ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่าที่รู้สึกว่า แววตาที่หมาป่าสีขาวจ้องดูเขา ราวกับเขาเป็นคนที่แย่งอาหารออกจากปากมัน สายตานั้นทำให้เขารู้สึกหวาดผวาขนลุกไปทั้งตัวจู่ๆ หลิ่วอวี้เฉินที่มองเห็นหมาป่าสีขาวอ้าปากกว้างเหมือนจะงับ ทำเขาตกใจจนรีบหลับตา แต่ความเจ็บปวดที่คิดไว้กลับไม่มาจริงๆ เป็นเพียงความรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ราวกับลมห
