ังเช่นเดียวกัน
เจียงฉางเซิงฮึดฮัดเล็กน้อย แล้วกล่าวถึงเคล็ดวิชาขั้นแรกของวิชามรรคาธรรมชาติทันที หวังให้พวกเขาตัดใจเสีย
วิถีเซียนนี้มีเขาเป็นผู้ก่อตั้ง และโชคชะตาของแดนสวรรค์ล้วนแต่ถือกำเนิดจากโชคชะตาของเขาทั้งสิ้น โดยทั้งหมดนี้มีวิชามรรคาธรรมชาติเป็นรากฐาน วิชามรรคาธรรมชาติได้กลายเป็นกฎดั้งเดิมของวิถีเซียนแล้ว สรรพชีวิตภายใต้กฎนี้ไม่อาจครอบครองได้ และนี่ก็คือสาเหตุที่ป้ายวิถีเซียนพิภพแยกวิชามรรคาธรรมชาติออกจากกันทันที
เจียงจื่ออวี๋และไป๋ฉีฟังด้วยความตั้งใจ แต่เมื่อยิ่งฟังก็ยิ่งสับสน จนถึงขั้นเวียนศีรษะเล็กน้อย
นี่คือแรงสะท้อนกลับของวิถีเซียน แรงสะท้อนนี้แม้แต่เจียงฉางเซิงก็ไม่อาจควบคุมได้ แต่ทว่ากลไกนี้เป็นสิ่งที่ปกป้องเขา เขาย่อมไม่คิดหาหนทางแก้ไข วิถีเซียนที่เขาได้สร้างขึ้นจะมีเขาเป็นจุดสูงสุดและขีดจำกัดตลอดกาล เว้นแต่จะเผชิญกับพวกผิดแผกที่บุกเข้ามา เช่นเดียวกับสถานะของเขาที่อยู่ในวิถียุทธ
เมื่อเจียงฉางเซิงพูดจบ เขาก็เอ่ยถามว่า “พอจะเข้าใจบ้างหรือไม่”
เจียงจื่ออวี๋ตอบอย่างจนปัญญาวา “ช่างลึกล้ำเกินหยั่งถึงเสียจริง เป็นลูกที่โลภเกินไปขอรับ”
ไป๋ฉีก็รีบส่ายหัวทันทีราวกับกลองปองแป๋ง
เจียงฉางเซิงจึงกล่าวต่อไปอีกว่า “เคล็ดวิชาของข้าก็คือวิถีเซียนทั้งสิ้น หากพวกเจามีบุญวาสนาและมีพรสวรรค์เพียงพอก็ย่อมได้รับโอกาส และวิถีมรรคาที่เหนือกว่าสรรพชีวิตเอง”
เจียงจื่ออวี๋เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
