แสร้งออกมาอีกครั้ง “พวกเธอสนิทกันออกอย่างนั้น ทำไมถึงได้แยกกัน หรือว่าเมื่อคืนซือฝูชิงไม่ได้กลับมา”
เจียงฉังหนิงมีนิสัยเย็นชาคร้านจะสนใจมาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว เธอจึงเดินผ่านไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เด็กสาวถูกเมินใส่แบบนี้จึงไม่สามารถรักษาใบหน้ายิ้มแย้มเอาไว้ได้อีก
“ไม่ต้องไปสนใจพวกคนจนอวดดีหรอก” เฉินเสี่ยวซือหยิบลิปสติกออกมา “ยังคิดที่จะไปญาติดีกับเจียงฉังหนิงอีกเหรอ เราออกจะพูดดีด้วยแต่มาทำเย็นชาใส่แบบนี้ ไม่รู้ว่าสูงส่งมาจากไหน ที่บ้านมีเงินหรือว่ามีอำนาจหรือไง”
เด็กสาวถากถาง “ที่จริงพี่เฝิงก็อยากจะปั้นเจียงฉังหนิงให้ดีแต่เธอดันไม่ได้สนใจอะไรเลย ถ้าจะพูดให้น่าฟังหน่อยก็เป็นพวกชาวพุทธที่ดูปล่อยวาง”
แต่คนที่เข้าวงการบันเทิงคนไหนบ้างที่จะไม่มีใจทะเยอทะยาน?
เจียงฉังหนิงเป็นพวกนอกคอกจริงๆ
เนื่องจากครั้งนี้เป็นงานกลุ่ม เทียนเล่อมีเดียจึงส่งผู้ช่วยพี่เลี้ยงหลายคนมาดูแล
รถมาถึงสถานที่จัดงานในสามสิบนาทีต่อมา
รอบข้างมีเรือนสี่ประสาน[1]หลายหลัง
เมืองมั่วในฐานะที่เป็นเมืองหลักของจงโจวได้อนุรักษ์อาคารหลายหลังที่เหลือมาจากสมัยราชวงศ์ต้าซย่าจึงมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากเดินทางมาที่นี่เพื่อถ่ายรูปเป็นที่ระลึก
“ขอให้ทุกท่าน
