ป่านอกเมืองหลัก
หลังจากที่ฝึกกันไปครึ่งชั่วโมง ซือฝูชิงก็หยุดซ้อมและเดินไปรอบๆ แทน
จนกระทั่งเธอมาถึงข้างทะเลสาบที่อยู่ลึกเข้าไปในป่า
นักพิณชุดขาวเอนกายอยู่บนต้นหลิว ไม่รู้ว่าเขาออฟไลน์ไปแล้วหรือเปล่าเพราะไม่ขยับไหวติงเลย
ฉากที่คุ้นตานี้ทำให้ซือฝูชิงสั่นสะเทือนไปถึง DNA ทีเดียว
“ถังถัง เธอรอแป๊บนะ ฉันเห็นศัตรูแล้ว ฉันจะไปฆ่าเขาก่อน” เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย “เดี๋ยวค่อยสอนเธอใหม่ถ้ามีเวลา”
แม้ว่าเธอจะเล่นกันไปแค่ครึ่งชั่วโมง อวี้ถังก็ยังพอใจมาก “ได้ ศัตรูของชิงชิงเป็นใครเหรอ”
“คนที่ใส่ชุดขาวถือพิณคนนั้นไง” ซือฝูชิงเริ่มกดคำสั่ง “ครั้งก่อนยังไม่ทันได้พูดได้จากัน เขาก็ฆ่าฉันเลย เธอคอยดูนะว่าฉันจะฆ่าเขากลับยังไง”
“เก้า?” อวี้ถังหันไปมอง “เฮ้อ เพราะอาเก้าเลย ฉันเห็นคำนี้ทีไรถึงได้หลอนทุกที”
“เจ้านายดีจะตาย อย่าเอาเขามาเทียบกับพวกชอบลอบโจมตีน่ารังเกียจคนนี้เลย” ซือฝูชิงกดสกิล “ฆ่าฉันจนต้องเสียของไปชิ้นหนึ่ง ฉันก็จะทำให้นายต้องเสียด้วย!”
บนหน้าจอ นักดาบชักดาบออกมาแล้วฟันไปที่นักพิณชุดขาว
ตูม!
นักพิณชุดขาวล้มลงกับพื้นทันที
อุปกรณ์ชิ้นหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ระเบิด
อวี้ถังใช้ตัวละครในเกมปรบมือให้กับซ