ชายหนุ่มเองก็เงียบไปเช่นกันเมื่อได้ยินดังนั้น
ไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็ถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจ “พี่รองหมายความว่า ถึงศิษย์น้องเล็กจะขึ้นสวรรค์ไปแล้วแต่เธอก็ยังคงคิดถึงผมเลยใช้คลื่นสมองหรือคลื่นความคิดส่งเบอร์โทรของผมไปให้คนอื่นอย่างนั้นเหรอ”
“…”
การสนทนาเงียบลงอีกครั้ง
แต่คราวนี้ปลายสายอีกด้านเงียบสนิท
หลังจากนั้นไม่นานอีกฝ่ายก็คลี่ยิ้ม “เจ้าหก นายนี่มันเก่งจริงๆ นะ ทำไมนายไม่ฝันให้มันมากกว่านี้หน่อยล่ะ”
“ก็พี่พูดเองไม่ใช่เหรอ” ชายหนุ่มเกาศีรษะ เขาเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา “ผมไม่ได้เป็นคนพูดถึงศิษย์น้องเล็กซะหน่อย ถ้าพี่ไม่ได้หมายถึงผีแล้วพี่หมายถึงอะไร…”
อีกฝ่าย “…”
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดขึ้นช้าๆ “ฉันหมายถึง พอกำจัดตัวเลือกที่เป็นไปไม่ได้ทั้งหมด งั้นอาจจะมีคนโทรผิดก็ได้”
“เป็นไปไม่ได้!” ชายหนุ่มเอ่ยหนักแน่น “คนคนนั้นถามผมว่าใช่ดยุกแห่งมอร์ตันหรือเปล่า แล้วจะโทรผิดได้ยังไง”
“อย่างนั้นเหรอ” อีกฝ่ายครุ่นคิด “ถ้าเทียบกับที่ว่าศิษย์น้องเล็กส่งเบอร์ไปให้คนอื่นด้วยความคิดถึงนายแล้ว ฉันยอมเชื่อว่าความคิดที่อยากจะมีครอบครัวของนายสั่นสะเทือนจักรวาลจนตัวนายเองให้เบอร์กับบริษัทจัดหาคู่เองมากกว่าซะอีก”
“พี่
