ไปดูสักหน่อย”
อยากจะดูหน้าคนโชคร้ายที่กำลังเล่นตลกกับเขาสักหน่อย
**
ทางด้านเมืองมั่ว
ซือฝูชิงและเจียงฉังหนิงกินข้าวกันเสร็จแล้วก็พากันไปยังโรงแรมที่จองเอาไว้
เป็นห้องพักมาตรฐานทั่วไป
แต่ไหรแต่ไรมาซือฝูชิงไม่เคยเรื่องมากเรื่องอาหาร เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัยและการเดินทาง สำหรับเธอขอแค่มีเตียงให้นอนก็พอแล้ว
เพราะต่อให้เป็นโรงแรมที่แย่กว่านี้ เมื่อเทียบกับตอนที่เธอต้องนอนข้างถนนเวลาที่ต้องเดินทางไปทำภารกิจกับทีมของศิษย์พี่หญิงสามในที่ต่างๆ แล้ว นี่ถือว่ายังดีกว่ามาก
ซือฝูชิงเพิ่งจะได้คีย์การ์ดมาก็ต้องรับสายโทรศัพท์สายหนึ่ง
มันขึ้นชื่อว่าหลิงเฟิงโทรมาแต่ผู้ช่วยทนายความของเธอเป็นคนพูด
“คุณซือ คุณซือ…” ชายหนุ่มพูดตะกุกตะกัก ที่มากกว่านั้นคือความตื่นตระหนก “ท่าน ท่านดยุกแห่งมอร์ตันโทรหาผมครับ โทรมาหลายครั้งแล้วด้วย ผมๆ ผมกลัวก็เลยปิดเครื่องไปเลย!”
ถ้าเขารู้ว่าเบอร์โทรนั้นเป็นของดยุกแห่งมอร์ตันจริงๆ เขาคงไม่กล้าโทรออกไปแน่
แย่แล้ว เขาคงโดนขึ้นบัญชีดำของมอร์ตันแล้วแน่นอน!
“รับทราบ” ซือฝูชิงไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร น้ำเสียงของเธอยังคงสงบนิ่ง “ทำงานของคุณไปเถอะ”
“ครับๆๆๆ!” ชายหนุ่มหรือจะกล้าไม่เออ
