ของซือฝูชิงได้เท่านั้น แต่ไม่รู้เลยว่าเธออายุเท่าไรและเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่
“ดีมาก เธอมาเองอย่างนี้ ฉันจะได้ไม่ต้องตามหา” สายตาของปรมาจารย์วัยกลางคนฉายแววชั่วร้าย “แต่ถ้าเธอติดกับฉันเร็วกว่านี้ ฉันก็คงไม่ต้องส่งคนบนเครื่องทั้งลำไปลงหลุมพร้อมๆ กับเธอด้วยแล้ว”
“ลงหลุมไปด้วย?” ซือฝูชิงยกมือขึ้นอย่างสบายๆ “ฝีมืออย่างแกน่ะเหรอ”
เธอยกมือขึ้นแล้ววาดนิ้วลงบนหน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝ้าเย็นๆ สองสามที จากนั้นก็เป่าลมออกไปทีหนึ่ง
ซึ่งเห็นได้รางๆ ว่าเป็นภาพค่ายกลขนาดเล็ก
ฟึ่บ!
ภาพค่ายกลนั้นสว่างวาบขึ้นมาทันที จากนั้นค่ายกลที่ปรมาจารย์วัยกลางคนวาดไว้ก็ดับมืดลงทันใด
ในช่วงเวลาเดียวกันกับที่ค่ายกลถูกทำลาย พายุฝนฟ้าคะนองก็สงบลง เครื่องบินบินออกจากแรงปะทะของสภาพอากาศที่แปรปรวนและค่อยๆ ทรงตัวได้อย่างแน่นิ่ง
สีหน้าของชายวัยกลางคนเปลี่ยนไปทันที “ไม่ ไม่ใช่สิ เธอ…”
“ใช่ มั่นใจในตัวเองหน่อย แกรู้จักฉันแน่นอน” ซือฝูชิงหันหน้ามา “เพราะครั้งก่อนที่พบกันฉันใช้ชื่ออื่น”
เธอก้าวเข้าไปล็อกคอของปรมาจารย์คุณไสยวัยกลางคนด้วยมือข้างเดียวแล้วกดศีรษะเขากระแทกเข้ากับหน้าต่างอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดัง ปัง!
“เอาสิ ลองพูดชื่
