พถึงได้ยากจนเสียจนไม่มีปัญญาประกอบเครื่องบินส่วนตัวสักลำ?
ซังลู่จ้องหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ
อวี้ซีเหิงกำพัดแล้วพูดเสียงเรียบว่า “พอเถิด”
เฟิ่งซานแค่นเสียงเยาะออกมาทีหนึ่งก่อนจะเข้าไปในห้องนักบิน
อวี้ซีเหิงเงยหน้าขึ้น สายตาเขามองไปยังเครื่องบินที่เริ่มบินขึ้นพลางเอ่ยช้าๆ “รักษาเส้นทางหน่อย เดี๋ยวเราจะบินตามไป”
เฟิ่งซานตอบรับ “ครับ”
ซังลู่ได้แต่นั่งลงอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน
เขากำหมัดแน่นพลางตัดสินใจเงียบๆ
พอเขากลับไปแล้ว เขาจะขอให้เจียงสุ่ยหันอนุมัติเงินก้อนหนึ่งเพื่อซื้อเครื่องบินมาฝึกบิน!
บนเครื่องบินลำที่อยู่ข้างหน้า
ซือฝูชิงเอนหลังมองดูวิวอย่างผ่อนคลาย
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอขึ้นเครื่องบินที่บินช้าขนาดนี้ มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไปอย่างมาก
หลังจากนั้นผ่านไปสักพักแอร์โฮสเตสสาวก็เข็นรถเสบียงเข้ามา “สวัสดีค่ะ จะรับโคล่า กาแฟ หรือน้ำส้มดีคะ”
ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาจิ้งจอกยกโค้ง “โคล่า ขอบคุณค่ะ”
แอร์โฮสเตสสาวตกใจทันที
เธอก้มตัวลงเพื่อส่งโคล่าไปให้พลางเอ่ยถาม “เมนเทอร์ซือใช่ไหมคะ”
“ใช่” ซือฝูชิงเงยหน้าและยื่นมือดึงหน้ากากลงก่อนจะสวมกลับไปอีกครั้ง จากนั้นก็ยื่นมือส่งสัญญาณให้แอร์โฮสเตสเงียบไว้ “อย่าทำให
