สิบนาทีต่อมาทั้งสี่ก็มาถึงอาคารของกลุ่มบริษัทตระกูลเผย
เผยเมิ่งจือที่กำลังจะตามเข้าไปข้างในถูกห้ามเอาไว้ก่อน
“แกจะทำอะไร” คุณนายเผยจ้องหน้าเขา “แกรออยู่ข้างนอก ตรงนั้นมีคาเฟ่ แกไปหาอะไรดื่มสักแก้วเถอะ อย่าทำตัววุ่นวาย”
เผยเมิ่งจือ “…”
ก็ได้ เขาชินแล้ว
ชั้นสิบแปด
ในห้องประชุมมีคนนั่งอยู่เต็มไปหมดแล้ว
พอเผยเหยียนมาถึง ดวงตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่เขา
“เผยเหยียน แกกลับมาได้สักทีนะ” ชายชราคนหนึ่งพูดอย่างเฉยเมยเจือแววเสียดสีเล็กน้อย “บริษัทในประเทศล้มหมดแล้ว แกยังมีอารมณ์ไปหาคำสั่งซื้อที่ต่างประเทศอีก”
เผยเหยียนยิ้มอย่างใจเย็น “อาฉี”
“พี่ใหญ่และพี่สะใภ้ การประชุมภายในของตระกูลเผยอนุญาตให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเข้าร่วมด้วยตั้งแต่เมื่อไรเหรอ” เผยซวี่เห็นซือฝูชิงแล้วก็นิ่วหน้าทันที “ต่อให้เธอจะเป็นลูกสะใภ้คนโปรดของพวกพี่ แต่ตอนนี้เธอก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมการประชุมที่สำคัญอย่างนี้!”
เผยเหยียนหน้าเปลี่ยนสีทันที “เผยซวี่ ระวังคำพูดหน่อย! อย่าได้ล่วงเกินคนอื่น!”
ลูกสะใภ้อะไรกัน
เขากล้าที่ไหน!
“ทำไม เธอเป็นใครเหรอถึงทำให้พี่ใหญ่ประหม่าขนาดนี้” เผยซวี่แค่นเสียงออกมาเบาๆ “ยังพูดว่าล่วงเกินอีก เธอเป็นใครผม
