กผ่อน
“เมนเทอร์ซือ ขอโทษครับ” ช่างกล้องถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ “ขอพวกเราเข้าไปถ่ายเบื้องหลังชีวิตประจำวันเล็กๆ น้อยๆ หน่อยได้ไหมครับ”
ท่าทีของทีมงานรายการทั้งหมดเปลี่ยนไปอย่างมาก ไม่มีใครที่ไม่ให้ความเคารพกับซือฝูชิงอีกแล้ว
“ถ่ายอีกแล้วเหรอ” ซือฝูชิงหันหน้าไป “ฉันกำลังพักผ่อน”
ช่างกล้องกระอักกระอ่วนอย่างมาก “คือ คืออย่างงี้ครับเมนเทอร์ซือ ถ้าพวกเราไปถ่ายคนอื่นก็ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยครับ”
“ก็ได้” ซือฝูชิงเองก็ไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจ “สิบนาทีเท่านั้นนะ มากกว่านั้นไม่ได้”
“ขอบคุณครับเมนเทอร์ซือ” ช่างกล้องเดินเข้ามาตั้งกล้อง “เชิญเมนเทอร์ซือตามสบายเลยครับ พวกเราจะถ่ายไปเรื่อยๆ เอง”
เขานึกไม่ถึงว่าคำว่าตามสบายจะหมายถึงการที่ซือฝูชิงหลับตาพิงพนักเก้าอี้พักผ่อน
ช่างกล้อง “…”
แฟนๆ ในห้องถ่ายทอดสด “…”
[นอนไลฟ์สด ซือฝูชิง ยังไงก็ต้องดูเธออยู่ดี]
[ได้เห็นหน้าก็พอ พอใจแล้ว]
สองนาทีต่อมาก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
“ขอโทษค่ะเมนเทอร์ซือ” คราวนี้เป็นพนักงานที่มา “คุณเจียงมาขอพบคุณค่ะ”
“หือ?” ในที่สุดซือฝูชิงก็ลืมตาขึ้น “เข้ามาเร็ว”
เจียงฉังหนิงเข้ามาพร้อมกระเป๋า
แฟนๆ เริ่มตื่นเต้นกันขึ้นมา
[หนิงหนิงๆ!]
[ขอบคุณเมนเทอร์ซือที่ให
