ับ”
“กอดเหรอ?” ซือฝูชิงขยับข้อมือไปมา “ได้”
เธอก้าวเข้าไปอุ้มเจียงฉังหนิงขึ้นมาทันทีโดยไม่รอให้เจียงฉังหนิงเดินเข้ามาก่อน
เจียงฉังหนิง “…”
ซือฝูชิงเป็นเด็กสาวที่มีพลังพิเศษงั้นเหรอ
แม้ว่าตนจะดูผอมแต่ไขมันและกล้ามเนื้อนั้นสูง น้ำหนักของเธอเลยไม่น้อยอย่างที่คิด แต่ทำไมพอบทซือฝูชิงบอกจะอุ้มก็อุ้มได้เลยล่ะ
แฟนๆ ในห้องถ่ายทอดสดถึงกับตะลึงงัน
[เชี่ย? นี่มันแรงผู้ชายชัดๆ?]
[ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าจะต้องเรียกว่าภรรยาหรือสามีกันแน่แล้วเนี่ย…]
[พวกเธอดูเส้นกล้ามที่แขนของเธอดีๆ สิ เจ๋งสุดยอด ผอมแต่ไม่ใช่ผอมแห้ง ฉันอิจฉาหุ่นสุดเพอร์เฟกของเธอจริงๆ ฮือๆ อยากจะลูบๆ ดูมั่ง]
ซือฝูชิงเดินได้อย่างมั่นคง หลังจากที่เธอวางเจียงฉังหนิงลงบนโซฟาแล้ว เธอก็เดินกลับไปอย่างไม่รีบร้อน
“เอาละๆ วันนี้พอแค่นี้” เธอกดกล้องลง “แล้วเจอกันใหม่นะ”
ทีมตากล้องเองก็กลับไปอย่างอิดๆ ออดๆ ก่อนจะปิดประตูลง
ซือฝูชิงนั่งลง “เธอมาที่นี่ทำไมเวลานี้”
“อืม ฉันเอาอะไรบางอย่างมาให้เธอ” เจียงฉังหนิงหยิบกล่องสองสามใบออกมาจากกระเป๋า “เมื่อวานคนที่บ้านฉันมาเยี่ยม พวกเขาเอายาแผนโบราณมาด้วย มันดีนะ ฉันเลยแบ่งมาให้เธอด้วย”
ทันทีที่เปิดกล่องเธอก็ได้กล