นั้นนายดูถูกเมนเทอร์ซือ แถมยังเหยียบย่ำเธอด้วย สมหน้าหน้า!”
เหยียนหยวนเจ๋อโกรธจนตัวสั่น “นาย…บริษัทของนายก็กำลังจะล้มละลาย ถึงตอนนั้นนายก็ต้องไปเหมือนกัน!”
“นายไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก” สวี่ซีอวิ๋นเยาะหยันอย่างเย็นชา “ถึงยังไงฉันก็ได้ทำอย่างเต็มที่แล้ว”
ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรที่เขาจะต้องเสียใจที่ไม่ได้ทำ
เหยียนหยวนเจ๋อมองเขาด้วยสายตาขุ่นเคืองพลางเก็บผ้าปูที่นอนและผ้าห่มทั้งหมดลงในกระเป๋าเดินทางอย่างไม่พอใจ
เขายังคงรู้สึกเสียดายอยู่ในใจ
ถ้าเขาไม่ยืนกรานที่จะออกจากชั้นเรียนของซือฝูชิงตั้งแต่ทีแรก เขาจะไม่สามารถอยู่จนถึงวันสุดท้ายได้ที่ไหน
น่าเสียดายที่ตอนนี้อะไรๆ ก็สายไปเสียแล้ว
“พี่เซี่ย ผมรู้สึกดีจริงๆ!” สวี่ซีอวิ๋นกลับไปยังห้องซ้อมเต้น “ในที่สุดเหยียนหยวนเจ๋อก็ถูกคัดออกไปซะทีแต่เขายังคิดว่าตัวเองเจ๋งอยู่เลย”
เซี่ยอวี้ไม่ได้พูดอะไร เพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลขโทรออก
สวี่ซีอวิ๋นอยากรู้อยากเห็น “พี่โทรหาใครน่ะ”
“ที่บ้าน ถามสารทุกข์สุขดิบหน่อย” เซี่ยอวี้พูดด้วยท่าทางเกียจคร้าน “หาคนมาทำธุระให้หน่อยด้วย”
“อ้อๆ” สวี่ซีอวิ๋นพยักหน้า “ผมไม่เคยถามพี่เลยว่าบ้านพี่อยู่ที่ไหนกันแน่”
เซี่ยอวี้ครุ่นคิด
