ไปยกนึงด้วย”
ซือฝูชิงสูดลมหายใจเข้าลึก “เขาอายุตั้งขนาดนั้นแล้ว จะวิ่งวุ่นไปไหนมาไหนทำไม”
“ถึงตาแก่นั่นจะอายุเจ็ดสิบกว่าปีแล้ว แต่ร่างกายก็ยังแข็งแรงดีมากนะ ยังวิ่งห้ากิโลได้อยู่เลย อีกอย่างเรื่องนี้ยังเกี่ยวกับจอมมารอวิ๋นด้วย ไม่ใช่สิ…” ชวีหลิงอวิ๋นหยุดชะงักไป แววตาของเขาเปลี่ยนไปทันที “คุณรู้ได้ยังไงว่าอาจารย์ของผมแก่มากแล้ว”
“เดาเอา” ซือฝูชิงพูดง่ายๆ “อายุมากแล้วก็อย่าปล่อยให้ท่านกังวลมากเกินไป ถ้ามีอะไรก็ให้คุณจัดการก็พอแล้ว”
ชวีหลิงอวิ๋น “…”
ทำไมเขาฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ
“แล้วถ้าพวกคุณหาเธอไม่เจอล่ะจะทำยังไง” ซือฝูชิงเว้นจังหวะเล็กน้อย “ต้าซย่าใหญ่ขนาดนี้ คุณจะหาเธอเจอได้ยังไง”
“ถ้าหาไม่พบก็รอไปเรื่อยๆ” ชวีหลิงอวิ๋นบอกเสียงเนิบนาบ “ยังไงเธอก็ต้องกลับมา”
ซือฝูชิงนิ่งเงียบแล้วยิ้มออกมาทันที “ใช่”
เธอกลับมาแล้วจริงๆ
“เอาละ ไม่รบกวนคุณแล้ว” ชวีหลิงอวิ๋นมองเวลา “ผมจะต้องไปรับตาแก่แล้ว”
ซือฝูชิงพยักหน้า
เธอมองไทรศัพท์ตนเองพลางถอนหายใจ
ดูเหมือนว่าบางครั้งเธอก็จำเป็นต้องทำลายชีวิตปลาเค็มที่สวยงามนี้ไปสักพัก
“เมนเทอร์ซือครับ” เจ้าหน้าที่เคาะประตูเรียกเธอ “จะต้องให้คุณและอาจารย์ที่ปรึกษาคนอื
