“…”
เมื่อประโยคนี้ถูกเปล่งออกมา บรรยากาศในห้องซ้อมเต้นก็เงียบลงฉับพลัน
เซี่ยอวี้ชะงักฝีเท้าไปชั่วขณะ
สืออวี่และเด็กฝึกหัดอีกสองคนต่างพากันหันมามองด้วยความอึ้ง
“เมน…เมน…เมนเทอร์ซือ…คุณล้อเล่นเหรอ?” สวี่ซีอวิ๋นอึ้งจนพูดติดอ่างไปหมด “คุณเป็นเมนเทอร์! เมนเทอร์จะเข้าร่วมการแสดงของเด็กฝึกหัดได้ยังไง”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” ซือฝูชิงกอดเบสไว้ด้วยสีหน้าที่สบายใจ “เพราะไม่ว่ายังไงก็มีคนคอยขัดขวางการแสดงของพวกนายอยู่ดี ดังนั้น ฉันขึ้นเองดีกว่า”
เธอดีดเบสอยู่สองสามคอร์ด ดวงตาจิ้งจอกหรี่ลงจับจ้องพวกเขาด้วยสายตาที่แน่นิ่ง “เป็นอะไรไป พวกนายคิดว่าฉันทำไม่ได้?”
“เปล่า เปล่า แน่นอนว่าไม่ใช่อยู่แล้ว!” สวี่ซีอวิ๋นรีบตอบกลับทันควัน “ผมกลัวก็แต่ว่าพวกเขาจะเอาไปพูดซี้ซั้ว”
“วางใจเถอะ แน่นอนว่าไม่ใช่ฉันคนเดียวอยู่แล้ว” ซือฝูชิงมุมปากยกยิ้ม “ฉันจะช่วยพวกนายหามาเพิ่มอีกคน เมื่อก่อนตอนฉันเป็นนักร้องอยู่ที่บาร์ เคยรู้จักกับมือกลองคนหนึ่ง
ฉันกับเขาเล่นดนตรีเข้าขากันค่อนข้างดี เซนส์ด้านดนตรีของเขาดีเยี่ยม ฟังเพลงเพียงไม่กี่รอบก็สามารถขึ้นแสดงสดได้เลย ฉันมั่นใจในตัวเขามาก ตอนนี้เขาเองก็อยู่ในต้าซย่า น่าจะมาทัน”
ซื
