เป็นคนที่ไม่เอาไหนจริงๆ
“ในเกม” ซือฝูชิงบิดขี้เกียจ “หากคำนวณตามเวลาของเกม ฉันคงจะเรียนมาหลายร้อยปีแล้ว ถนัดอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้างก็ถือเป็นเรื่องปกติ”
สวี่ซีอวิ๋น “???”
อะไรกัน!
ไม่สิ ทั้งๆ ที่เขาก็รู้จักอักษรทุกตัว แต่พอเอามาเรียงกันแล้ว ราวกับไม่เข้าใจแม้แต่นิดเดียว
พอได้ยินคำพูดประโยคนี้ สายตาของเซี่ยอวี้ก็เปลี่ยนเป็นลุ่มลึกจนไม่อาจคาดเดาได้
“โอเค พวกนายซ้อมต่อก็แล้วกัน ไม่ต้องเป็นกังวลจนเกินไป” ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้น พร้อมกับยิ้มด้วยสีหน้าที่ไม่จริงจัง “เตรียมตัวให้พร้อมกับการแสดงในคืนนี้ เซี่ยอวี้อยู่ตำแหน่งเซ็นเตอร์ห้ามขยับ ส่วนสวี่ซีอวิ๋นกับสืออวี่ พวกนายจะเอาตำแหน่งไหน?”
สวี่ซีอวิ๋นตอบกลับเสียงดังลั่น “สิบสองครับ!”
สืออวี่ตอบกลับตามหลังมาติดๆ “ยี่สิบครับ”
ซือฝูชิงพยักหน้าเบาๆ “จำไว้ เป้าหมายสูงสุดของเรา ก็คือทุกคนในคลาสเรียนได้เดบิวต์”
หลังจากที่ซือฝูชิงออกไปแล้ว สวี่ซีอวิ๋นยังคงรู้สึกงุนงงเป็นอย่างมาก แต่ในที่สุดเขาก็นึกเรื่องสำคัญอีกเรื่องขึ้นมาได้
ไม่สิ!
สรุปแล้ว เมนเทอร์ซือเคยทำงานมากี่อย่างกันแน่
**
ในห้องพักผ่อน
ซือฝูชิงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวม
นิ้วมือของเธอกำลังเคาะโต๊ะเบาๆ พลางใช้ความคิด
