จั่วถึงได้รับอุปการะซือฝูชิง
ทว่าเรื่องนี้ไม่สำคัญ
เธอแค่ต้องปกป้องชื่อเสียงของซือฝูชิงเท่านั้น
จั่วฉิงหย่าใบหน้าขาวซีด “เธอ…เธอ เธอ เธอไม่มีหลักฐาน!”
“คุณจั่วฉิงหย่าพูดตลกจัง” หลิงเฟิงยิ้มขึ้นอีกครั้ง “หากไม่มีหลักฐาน ฉันจะยื่นคำร้องขอหมายจับได้ยังไง”
เมื่อได้ยินคำว่าหมายจับ ดวงตาของจั่วฉิงหย่าก็หม่นลงขึ้นมาทันใด พลันทิ้งตัวนั่งลงบนพื้น
คนในตระกูลจั่วต่างก็ได้ยินคำสนทนาของทั้งสองอย่างชัดเจน
จั่วเทียนเฟิงรีบพุ่งเข้ามาทันที “เกิดอะไรขึ้น ทำไมรุนแรงถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาล?”
ตำรวจทั้งสองนายเดินเข้าไปสวมกุญแจมือให้กับจั่วฉิงหย่า
“ไม่ได้!” คุณนายจั่วผู้เฒ่ายันไม้เท้าด้วยความรีบร้อน “พวกคุณจะจับฉิงหย่าไม่ได้”
“นี่คงจะเป็นคุณนายจั่วผู้เฒ่าสินะ?” หลิงเฟิงหันไปมอง “คุณนายจั่วผู้เฒ่านอกจากสุขภาพไม่ค่อยดีแล้ว ยังดูเด็กอยู่เลยนะคะ”
เพราะคุณนายจั่วผู้เฒ่ามีความลับอยู่ในใจ จึงทำได้เพียงฝืนยิ้มกลบเกลื่อน “ทนายหลิงช่างพูดจัง ขอฉันไปเจอกับชิงชิงก่อน ลองคุยกับเธอเสียหน่อย เธอไม่ใจร้ายขนาดนี้หรอก”
อันที่จริงเธอไม่เข้าใจเกี่ยวกับเรื่องสิ่งเร้นลับเช่นโชคลาภเลยแม้แต่น้อย แต่เธอรู้ว่าโชคสำคัญกับคนเราเป็นอย่างมาก
คนตระกูลจั่ว
