นับตั้งแต่ดำเนินการเรื่องสัญญากับซือฝูชิงเรียบร้อยแล้ว ผู้ช่วยผู้กำกับก็ยื่นเรื่องขอเงินทุนภายในสถานีต้าซย่าอย่างลับๆ และรอแค่บินมาที่เมืองหลินเท่านั้น
ในที่สุดวันที่เขารอคอยก็มาถึง
เขาคิดเรื่องเที่ยวดื่มกินหลังจากเซ็นสัญญาเสร็จในเมืองหลินไว้ล่วงหน้าแล้วด้วยซ้ำ
ผู้จัดการชะงักฝีเท้าแล้วหันหน้ากลับมามอง ประจวบกับได้เห็นสีหน้าดีอกดีใจของผู้ช่วยผู้กำกับเข้าพอดี
เขารู้สึกคุ้นใบหน้านี้มากเลยอดชะงักฝีเท้าไม่ได้
ผู้ช่วยผู้กำกับเองก็เห็นเขาเช่นกัน ชั่ววินาทีนั้นก็พูดโพล่งขึ้นอย่างหวาดระแวง “คุณซือ นี่คือ…”
“คนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ” ซือฝูชิงลากเก้าอี้ตัวหนึ่งออกมา “เชิญนั่งค่ะ”
“อ้อๆ” ผู้ช่วยผู้กำกับนั่งลง “คนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ เหรอ งั้นก็ดีๆ”
เขาก็นึกว่ามีใครมาแย่งคุณซือไปซะอีก
ซังลู่ไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้วจัดการปิดประตูใส่ผู้จัดการโดยไม่คิดอยากจะเห็นหน้าเขาต่อเลยสักนิด
ผู้จัดการปะทุความโกรธออกมา
เขานึกถึงหน้าตาของผู้ช่วยผู้กำกับ เริ่มรู้สึกว่าคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน ทว่าผ่านไปนานก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี
ทางบริษัทโทรมาตามอีกครั้ง เวลานี้ผู้จัดการเลยไม่มีเวลามาคิดเล็กคิดน้อย
