าสนใจมากจริงๆ คิดซะว่าฉันว่างงานมานานให้ไปวอร์มร่างกายหน่อยก็แล้วกัน”
ซังลู่เหลือบมองชื่อรายการบนสัญญาแวบหนึ่ง “เอ๊ะ มีรายการน่าสนใจแบบนี้ด้วยเหรอ ฉากบึงจระเข้จะไปถ่ายที่ไหน”
เวลานี้ผู้ช่วยผู้กำกับถึงเพิ่งสังเกตเห็นเขา “พ่อหนุ่ม แววดีไม่น้อย สนใจถ่ายพวกโฆษณาอะไรบ้างไหมล่ะ”
“ไม่ดีกว่า” ซังลู่พูดด้วยสีหน้าผยอง “รายการของพวกคุณก็แค่เป็นการวอร์มร่างกาย อย่าว่าแต่ข้ามบึงจระเข้เลย ต่อให้ไปจับตัวจิ้งเหลนยักษ์ในป่าฝนเขตร้อน ผมก็จับได้ด้วยมือเปล่า”
ผู้ช่วยผู้กำกับเผยสีหน้าตกตะลึง “?!”
ซือฝูชิงมองซังลู่แวบหนึ่ง
ซังลู่เอ่ยเสียงงึมงำ “แน่นอนว่าคุณซือเก่งมากที่สุด คุณซือสามารถกำราบผมได้ด้วยมือเดียวด้วยซ้ำ”
ผู้ช่วยผู้กำกับ “…”
ไม่สิ คนพวกนี้เป็นใครกันเนี่ย
หลังจากซือฝูชิงเซ็นชื่อเสร็จก็ถามประโยคหนึ่งว่า “รายการแต่ละตอนจะมีกี่คน”
“ทุกตอนจะมีแขกประจำห้าคน” ผู้ช่วยผู้กำกับเอ่ยตอบ “แล้วก็จะมีแขกรับเชิญแวะเวียนมาด้วยเลยบอกจำนวนแน่ชัดไม่ได้”
“โอเค” ซือฝูชิงพยักหน้า “คุณคงยังไม่ได้กินข้าว ฉันจะให้เสี่ยวลู่พาคุณไปเดินดูละกัน”
ซังลู่ฮึดอัดอยู่ในใจ ทำได้เพียงพาตัวผู้ช่วยผู้กำกับที่เริงร่าเดินออกไปเท่านั้น
ซือฝูชิงหยิบมือถื
