หน้าของชายวัยกลางคนยิ่งย่ำแย่มากกว่าเดิม
“ให้เขาออกไป” ซือฝูชิงกระชับเสื้อคลุมก่อนหุบยิ้ม “พวกนายไม่เก็บคำพูดของฉันมาใส่ใจเลย ฉันจะบอกเป็นครั้งสุดท้าย อย่าให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องมารบกวนฉันอีก”
พนักงานรีบเอ่ยขอโทษ “ขอโทษครับคุณซือ วันหลังจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแล้วครับ!”
เขาสงบสติอารมณ์แล้วผายมือ “คุณผู้ชาย เชิญครับ”
ชายวัยกลางคนโมโหสุดขีดแต่จนใจจะขัดขืนอะไรได้เลยสะบัดมือแล้วรีบสาวเท้าเดินออกไปอย่างขัดเคือง
ด้านนอกค่ายฝึก
“ฮัลโหล คุณเฝิง” ชายวัยกลางคนหยิบมือถือขึ้นมาอย่างข่มความโกรธไว้ “คุณปั้นเด็กบ้าที่ไหนมา ผมให้เขาเข้าคลาสเตรียมการเรียนด้วยความเจตนาดี แต่คุณรู้ไหมว่าเขาพูดว่าอะไร
เขาบอกว่าวิทยาลัยการละครจยาหลานเป็นแค่สถาบันไก่อ่อน แถมยังตั้งโจทย์มาให้ผมทำ สุดยอดจริงๆ!”
เฝิงเพ่ยจือได้ยินเช่นนั้นก็เดือดดาลขึ้นมา ทำได้แค่เอ่ยปลอบประโลม “คุณคะๆ คุณอย่าโกรธไปเลยนะคะ ยัยเด็กคนนี้ไม่ค่อยรู้ภาษา เธอจะไปรู้เรื่องอะไร”
“ผมบอกไว้ตรงนี้เลยแล้วกัน ต่อให้พวกคุณอยากจะยัดแค่ไหนผมก็ไม่เอายัยเด็กนั่น” ชายวัยกลางคนบอกเสียงเย็นชา “เขาดูถูกโรงเรียนผมมากไม่ใช่เหรอ ผมอยากจะดูนักว่าต่อไปจะไปได้สูงแค่ไหน!”
