มัวพูดเหตุผลบ้าบออะไรหรอก คุณรีบเข้ามาเถอะ”
“ฉันเริ่ม?” ซือฝูชิงเลิกคิ้ว “ถ้าฉันเริ่มนายคงไม่มีโอกาสได้ลงมือ รีบปล่อยสามกระบวนท่าของนายมาเถอะ ฉันรออยู่”
เธอยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทีสุขุมท่ามกลางความวุ่นวายนี้
ซังลู่กัดฟันกรอด ขยับฝ่าเท้าพร้อมกำหมัด จากนั้นก็พุ่งจู่โจมซือฝูชิงด้วยความรวดเร็ว
ซือฝูชิงยังคงยืนอยู่ที่เดิม ขยับเอียงศีรษะเพียงเล็กน้อยก่อนเบี่ยงหลบหมัดนั้นได้
ซังลู่สีหน้าเปลี่ยน แต่เขาก็ไม่หยุดเลยสักนิด ปล่อยหมัดที่สองออกไปอย่างฉับไว!
ซือฝูชิงยังคงเบี่ยงหลบได้ แถมยังหาวหวอดใหญ่ด้วยท่าทีเกียจคร้าน
“คุณมัวแต่หลบอยู่ได้” พอจู่โจมสองครั้งแล้วไม่โดน ซังลู่ก็ลนลานไม่น้อย “ตกลงกันแล้วว่าตั้งรับท่าไม่ใช่เอาแต่เบี่ยงหลบ!”
แต่หลบแรงจู่โจมของเขาได้ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเธอเคลื่อนไหวรวดเร็ว ซึ่งเขาก็ยอมรับแล้ว
“หลบที่ไหนกัน” ซือฝูชิงคลี่ยิ้มออกมาด้วยท่าทีไม่รีบไม่ร้อน “เป็นเพราะรอรับสามกระบวนท่าของนายต่างหาก”
“พูดจาซี้ซั้วชัดๆ!” ซังลู่แค่นเสียงเย็นชาก่อนปล่อยหมัดออกไปอีกครั้ง
สวบ!
ศีรษะของซือฝูชิงเอียงเล็กน้อยก็สามารถเบี่ยงหลบหมัดของเขาเป็นครั้งที่สามได้
เวลานี้ซังลู่ร้อนใจขึ้นมาแล้วจริงๆ “ยัง
