ให้เสียชีวิตได้
พี่สาวของเธอกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนที่เธอจะเสียชีวิต
ดังนั้นเธอจึงคอยยับยั้งชั่งใจ เชื่อฟังเป็นอย่างดี
เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนซือฝูชิงเกือบลืมไปแล้วว่าเคยมีคนพูดกับเธอเช่นกันว่า ‘ชิงชิง ไม่ต้องกลัว เธอไม่ได้ตัวคนเดียว’
ขนตาของเธอหลุบลง เธอตอบรับอย่างว่าง่าย “คราวหน้าฉันจะจำไว้ค่ะ”
อวี้ซีเหิงมองหน้าเธอ “ยังจะมีคราวหน้าอีก?”
ซือฝูชิง “…”
เธอไปไม่เป็นแล้ว
การคาดเดาความคิดของเจ้านายนั้นยากจริงๆ
โชคดีที่เธออยู่ในยุคปัจจุบัน ถ้าเธออยู่ในสมัยโบราณต่อหน้าฮ่องเต้ ไม่รู้ว่าเธอจะถูกตัดศีรษะเมื่อไรถ้าพูดอะไรผิดไป
“อาเก้านี่ก็จริงๆ เลย” อวี้ถังพึมพำ “เถรตรงอะไรอย่างนี้ เหอะ! อาต้องหาแฟนไม่ได้แน่ๆ”
เมื่อครู่นี้เธอรู้สึกซาบซึ้งใจมาก แต่วินาทีต่อมากลับพูดอะไรไม่ออก
ทั้งสามคนกำลังจะจากไป
มีชายวัยกลางคนไล่ตามเขามาด้วยความเหน็ดเหนื่อย เมื่อเขาเห็นว่าอวี้ซีเหิงกำลังจะจากไป เขาก็กังวล “คุณชายอวี้! คุณชายอวี้พวกเรายังคุยกันไม่จบเลยนะครับ!”
เขากำลังจะก้าวเข้าไปแต่กลับถูกขวางเอาไว้เสียก่อน
“คุณผู้ชายทั้งหลายได้โปรดหยุดก่อน” เฟิ่งซานพูดจาสุภาพอย่างมากแต่น้ำเสียงกลับเย็นชา “มีใครบางคนรังแกคุณหนูของตระกูลอวี้
