ู่ที่นี่นานขนาดนั้นไปทำไม”
“ก็ไม่แน่ว่าจะอยู่จนถึงเดือนสิงหาหรอกค่ะ” อวี้ถังดีดนิ้ว “ชิงชิงอัดรายการจนถึงเดือนพฤษภา อัดรายการเสร็จแล้วเธอน่าจะไปอัดรายการใหม่ที่เมืองซื่อจิ่ว งั้นฉันคงอยู่ได้แค่สองเดือน”
เสิ่นซิงอวิ๋นส่ายหน้า “เธอนี่มันบ้าดาราจริงๆ”
“ค่อยว่ากัน” อวี้ซีเหิงไม่แสดงสีหน้าอะไรมากนัก “เธออยู่ไปก่อน ไม่ต้องกังวลเรื่องที่บ้าน”
อวี้ถังดีใจมาก “ตกลงค่ะ ฉันรู้อยู่แล้วว่าอาเก้าดีกับฉันที่สุด อ๊ะ! ฉันลืมว่าฉันกำลังพิมพ์อะไรค้างอยู่ งั้นไปก่อนนะคะ”
เธอรีบวิ่งออกไปพลางตะโกนไปด้วย “อดทนไว้นะ! อย่าเพิ่งตาย! ฉันจะเติมเลือดให้พวกนายเอง!”
อวี้ซีเหิงจิบชาช้าๆ แล้วพูดว่า “รู้หรือไม่ว่าทำไมฉันถึงไม่เล่นเกมกับเธอ”
เสิ่นซิงอวิ๋น “…”
เขารู้แล้ว
“เธอก็น่าสงสารเหมือนกันนะ พ่อของเธอ…” เสิ่นซิงอวิ๋นหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะนึกได้ว่าพ่อของเธอก็เป็นพี่ชายของอวี้ซีเหิงเหมือนกัน ท้ายที่สุดเขาเลยได้แต่ถอนหายใจ “ยังดีที่มีนายคอยดูแลอยู่”
“ฉันดูแลได้แค่ชั่วคราว ไม่สามารถดูแลไปได้ตลอดชีวิต” อวี้ซีเหิงวางถ้วยชาลง สีหน้าของเขาสงบนิ่ง “ไม่มีใครจะอยู่กับใครไปได้ตลอดชีวิต”
“ทำไมนายไม่ให้ตระกูลอวี้ส่งเธอไปฝ
