ใหญ่ไว้อย่างใกล้ชิดเพียงใด
การได้พบเจอซือฝูชิงโดยบังเอิญกลายเป็นปริศนาที่ยังไม่คลี่คลายของวงการบันเทิง
ในที่สุดการถ่ายทำก็จบลงตอนห้าโมงเย็น
ซือฝูชิงนั่งพักที่โซฟา
“คุณซือ คนที่บ้านคุณมารอคุณอยู่ข้างนอกแล้วครับ” ผู้ช่วยวิ่งเหยาะๆ เข้ามา “ผู้จัดการให้มาถามคุณว่า คุณต้องการเชิญพวกเขาไปงานเลี้ยงด้วยมั้ยครับ”
ผู้ช่วยนึกถึงชายหนุ่มในรถเข็น
สมแล้วที่เป็นคนครอบครัวเดียวกัน
หน้าตาดีกันทั้งบ้าน
“คนที่บ้าน?” ซือฝูชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย “คุณรอแป๊บนึง”
คนที่บ้านเธอมาจากไหนอีก
ซือฝูชิงตามผู้ช่วยออกไปยังพื้นที่พักผ่อน
อวี้ซีเหิงบังเอิญหันหน้ามาพอดี
หญิงสาวยังไม่ได้ลบเครื่องสำอางออกแถมยังไม่ได้ถอดชุดทำศึกของแม่ทัพ
ขณะที่เธอเข้ามาใกล้ เขาสามารถเห็นใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน
ผมยาวสลวยของเธอถูกยกมวยสูงเผยให้เห็นลำคอขาวระหง
ชุดเกราะขับเน้นให้ใบหน้าที่เปล่งประกายของเธอดูสูงส่งขึ้นสามส่วนและองอาจกล้าหาญขึ้นเจ็ดส่วน
แต่ดวงตาของเธอกลับมีความอยากรู้อยากเห็นเหมือนสุนัขจิ้งจอกหลงเข้าไปในป่า
สายตาของอวี้ซีเหิงดิ่งลึกลงเป็นครั้งแรก
อวี้ถังกรีดร้อง “ว้าว!”
เธอรู้ว่าถ้าเธอบังคับลากให้อาเก้าของเธอมาเร็วหน่อยและอ้างชื่อ
