ล้ว มันเงียบสงบมากและรักษาความเป็นส่วนตัวได้ดี
อวี้ถังกอดแขนซือฝูชิงไม่ยอมปล่อย
เฟิ่งซานที่เข็นรถเข็นอยู่ด้านหลังลดเสียงลงถาม “พี่เก้า อารมณ์ไม่ค่อยดีเหรอครับ”
สีหน้าของอวี้ซีเหิงไม่แตกต่างไม่ว่าจะดีใจหรือโกรธ เขาเอ่ยเสียงเรียบ “นายสังเกตสีหน้าเป็นด้วย?”
เฟิ่งซานพูดไม่ออก
เขาไม่รู้ว่านี่เป็นคำชมหรือว่าคำด่ากันแน่ไปพักหนึ่ง
“ฉันไม่ได้อารมณ์ไม่ดี แค่นึกถึงเรื่องบางเรื่องเมื่อนานมากแล้วขึ้นมา” อวี้ซีเหิงเงยหน้าขึ้นมองดูความเปลี่ยนแปลงของหมู่เมฆบนท้องฟ้า “เวลาผ่านไปเร็วเสียจริง”
แม้ว่าเขาจะอยู่ในยุคปัจจุบันมากว่าสิบปีแล้ว แต่บางครั้งเขาก็ยังตกอยู่ในภวังค์เป็นครั้งคราว ความสงบสุขและความเงียบที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้เป็นแค่ภาพลวงตาใช่หรือไม่
สงครามนองเลือดในยุคสมัยนั้นล่ะคุ้มค่าไหม
เฟิ่งซานมองตามสายตาเขาแล้วก็เข้าใจ “ที่แท้พี่เก้าก็ชอบมองดูก้อนเมฆ”
อวี้ซีเหิงหยุดเคาะนิ้วของเขาชั่วขณะก่อนจะพูดเรียบๆ “ต่อไปไม่ต้องกินปลาแล้ว”
เฟิ่งซานตอบ “ตกลง พี่เก้าไม่ชอบปลา พอถึงตอนนั้นก็เอาออกให้หมด ผมจะไปบอกทางซีเจียงเยวี่ยด้วย”
อวี้ซีเหิงหมุนรถเข็นออกหันหลังให้เฟิ่งซานก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นแต่อบอุ่น “IQ เพิ่มกันไ
