องเขาบางคนได้ทิ้งเขาไปเสียแล้ว
ซือฝูชิงไม่ได้สนใจพวกเขา เธอกอดกระดานพลางยืนพิงผนัง
[ที่รักกำลังทำอะไรน่ะ ทำไมไม่เงยหน้า!]
[กำลังเขียนหรือวาดอะไรหรือเปล่า?]
[ให้ตายเถอะ ถ้าผู้หญิงคนนี้ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาอีก พวกเราจะทิ้งเธอไปแน่!]
ซือฝูชิงก็ยังไม่เงยหน้าอยู่ดี
สวี่ซีอวิ๋นดื่มน้ำระหว่างพัก เขาเดินเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เลยเห็นภาพร่างบนกระดานวาดภาพ “เมนเทอร์ซือวาดรูปเป็นด้วย?”
“มันไม่ใช่ภาพวาด” ซือฝูชิงปรับสีสองสามสี “มันคือการออกแบบเสื้อผ้า”
แล้วมันไม่ใช่ภาพวาดตรงไหน
สวี่ซีอวิ๋นไม่รู้ความแตกต่างระหว่างสองสิ่งนี้ แต่มันก็หยุดไม่ให้เขาประจบสอพลอไม่ได้ “เมนเทอร์ซือสุดยอดไปเลย!”
ซือฝูชิงดูเกียจคร้าน “วาดเล่นๆ ยังห่างไกลจากมืออาชีพมาก ถ้าออกแบบได้จริงๆ จะเอาไว้ให้พวกนายใส่ตอนรอบชิง”
เธอไม่คาดหวังอะไรกับผู้จัดรายการหรอก ไม่ต้องพูดถึงความเป็นธรรม แค่พวกเขาไม่ทำอะไรลับหลังก็ดีมากแล้ว
สวี่ซีอวิ๋นเกาศีรษะ เขาไม่กล้าถามอะไรอีกเดินกลับไปหาเซี่ยอวี้ “พี่เซี่ย พี่ดูรู้เรื่องมั้ย”
“รู้เรื่อง” เซี่ยอวี้ขยับขายาวของเขาอย่างสบายๆ “แต่ดูจากสไตล์แล้ว มันเหมือนกับหลานมาก”
“หลาน?” สวี่ซีอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจ “ใช่หลานที่
