จั่วแข็งแกร่งแค่ไหนก็คงเทียบกับตระกูลอวี้ของเมืองซื่อจิ่วไม่ได้”
ผู้จัดการพยักหน้าเห็นด้วย “ไม่เลวนี่ พวกเราคอยดันอยู่เบื้องหลังก็พอ ไม่จำเป็นต้องออกหน้า”
หลินชิงเหยียนเม้มปากยิ้ม
ปล่อยให้นกกระยางกับหอยสู้กันไปแล้วชาวประมงค่อยรอรวบเก็บผลประโยชน์ทีหลัง
และเธอก็คือชาวประมงคนนั้น
เชื่อว่าต่อให้ครั้งนี้ซือฝูชิงไม่ตายก็คงถลอกปอกเปิกไม่น้อย
**
ขณะที่หลินชิงเหยียนทุ่มเงินมหาศาลติดต่อพรรคพวกและสื่อออนไลน์ต่างๆ ซือฝูชิงก็จบการรักษาในวันนี้พอดี
เธอดื่มน้ำผลไม้ไปแก้วหนึ่ง จากนั้นก็ฟุบตัวนั่งดูการ์ตูนบนโซฟา ดูตัวตุ่นกำลังขุดหลุมอย่างให้ความสนใจ
เฟิ่งซานไม่เข้าใจงานอดิเรกแบบนี้ของเธอเลยจริงๆ เลยทำได้แค่เข้าครัวไปปอกผลไม้
ซือฝูชิงหมุนตัวหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวด้านข้างพลางยกมือเท้าศีรษะตัวเองไว้อย่างครุ่นคิด “เจ้านาย ถ้าเจ้านายเข้าวงการบันเทิงนะ คงเหมาะจะเล่นบทหนึ่งมากเลย”
อวี้ซีเหิงรินชาก่อนจะยกแก้วชาขึ้นพลางพูดเสียงเรียบแฝงความอ่อนโยน “บทแบบใด”
ซือฝูชิงกะพริบตาปริบๆ แล้วพูดราวกับว่ามันควรเป็นแบบนั้น “บทฮ่องเต้”
อวี้ซีเหิงที่ยกชาขึ้นมาชะงักไป จากนั้นสายตาคมกริบก็หรี่ลง
ชั่ววินาทีนั้นดวงตาส
