เพราะถูกจั่วเสียนอวี้สั่งห้ามไม่ให้ออกจากบ้าน จั่วฉิงหย่าเลยอารมณ์เสียไม่น้อย
ยิ่งพอตอนนี้ถูกรบกวน น้ำเสียงจึงไม่ได้น่าฟังเท่าไรนัก
เธอเปิดประตูพลางเอ่ยเสียงฉุนเฉียว “ใครกัน เช้าขนาดนี้น่ารำคาญชะมัด พวกคุณ…”
ทว่าคำพูดหลังจากนั้นพลันหายไปจนสิ้น
จั่วฉิงหย่ามองตำรวจสองคนที่ยืนอยู่ตรงประตูแน่นิ่ง จากนั้นสีหน้าก็ค่อยๆ ซีดลง
จบกัน…เธอจบเห่แล้ว
จั่วเสียนอวี้สังเกตเห็นความผิดปกติเลยเงยหน้าขึ้น “ใครมาเหรอ”
จั่วฉิงหย่ายังคงยืนนิ่งเป็นท่อนไม้ไม่เปิดปากพูดอะไร
“จั่วฉิงหย่าใช่ไหมคะ” ตำรวจหญิงหนึ่งในสองคนนั้นกวาดตาสำรวจแวบหนึ่งก่อนหยิบบัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่ออกมา “คุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีวางยา รบกวนให้ความร่วมมือไปกับพวกเราด้วย”
ประโยคนี้ทำให้จั่วฉิงหย่าได้สติกลับมา เธอพูดเสียงสั่นเครือ “พี่…พี่สอง!”
ถึงแม้เธอจะสร้างเรื่องมามากมาย แต่เรื่องมาถึงตำรวจจริงๆ กลับเป็นครั้งแรก แล้วแบบนี้เธอจะไม่หวาดกลัวได้อย่างไร
“คดีวางยาอะไรกัน” จั่วเสียนอวี้เดินตรงเข้ามาด้วยท่าทีนิ่งขรึม “มีหลักฐานไหมคะ”
“ถ้าไม่มีหลักฐาน พวกเราคงไม่มาหาถึงที่” ตำรวจหญิงบอกเสียงเรียบ “ก่อนหน้านี้มีคนแจ้งความโดยไร้หลักฐาน ตอนนี้โดนเตือนไปแล้ว”
จั่ว
