ใส
ซือฝูชิงนั่งขัดสมาธิบนพื้นพร้อมอุ้มกีต้าร์ไว้ตัวหนึ่ง
ดวงตาจิ้งจอกของเธอหลุบลงเล็กน้อย นิ้วขาวเรียวยาวดีดสายกีต้าร์ ส่วนอีกมือจับอยู่บนคอร์ด
พอเสียงดนตรีดังขึ้น สืออวี่ก็เปิดปากร้องด้วยท่าทีประหม่า
เพิ่งร้องไปได้ท่อนเดียว ซือฝูชิงก็ขัดขึ้นว่า “โทนต่ำไป ร้องใหม่ ผ่อนคลายหน่อยแล้วอย่าตะเบ็งเสียง ถ้าตอนนี้นายยังประหม่าแบบนี้ บนเวทีจะเป็นยังไง”
สืออวี่สูดหายใจเข้าลึกสองสามทีแล้วร้องต่อ
“ยังต่ำไป ร้องใหม่”
“สองท่อนที่นายร้องไปเร้นจ์เสียงที่สูงที่สุดอยู่ที่ E2 แต่ตอนนี้นายอยู่แค่ C2 ต้องสูงอีก”
สวี่ซีอวิ๋นที่อยู่ด้านข้างพลันห่อไหล่
ปีศาจอย่างเมนเทอร์ซือลงมาซ้อมให้ตัวต่อตัวแบบนี้ เขาไม่อยากเจอมันเป็นครั้งที่สองแล้วจริงๆ
หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดซือฝูชิงก็พยักหน้า “ได้แล้ว ซ้อมตามนี้ละกัน”
สืออวี่ปาดเหงื่อ แต่มากกว่านั้นคือความตื่นเต้น “ขอบคุณครับเมนเทอร์ซือ!”
เขาไม่เคยคิดเลยจริงๆ ว่าเขาจะพัฒนาได้มากขนาดนี้
ซือฝูชิงลองปรับสายกีต้าร์ก่อนจิ๊เสียง “กีต้าร์ตัวนี้ไม่ได้เรื่อง ตอนขึ้นเวทีจะใช้ไม่ได้เด็ดขาด อีกเดี๋ยวฉันจะหาคนเอามาส่งให้พวกนายใหม่สักตัว”
สวี่ซีอวิ๋นนึกฉงน “เมนเทอร์รู้ได้ยังไงค
