่อนตอนอยู่เก๋อหลินเอิน ชวีหลิงอวิ๋นเคยบอกว่า การสอนเธอเป็นเรื่องที่ยากมาก
แต่พอให้คำชี้แนะก็จะเรียนรู้อย่างรวดเร็ว
ความสำคัญของการเป็นครูที่ดีก็คือมองภาพได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
เธอไม่เคยนึกคิดมาก่อนว่าเธอจะดูแลสอนเด็กฝึกได้ด้วย
ซือฝูชิงเอียงศีรษะพร้อมคลี่ยิ้ม “ตั้งใจพยายามเข้า อยากเข้าเก๋อหลินเอินไม่ใช่เหรอ”
สวี่ซีอวิ๋นชะงักไปไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองใด
“เอาละ ฉันจะพักสักหน่อย” ซือฝูชิงยืดเส้นยืดสาย “พวกนายซ้อมกันไปเองก่อน”
พอเธอกลับมาที่ห้องพักก็ฟุบตัวลงบนโซฟาแล้วล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมา
ซือฝูชิง : [เจ้านาย หาคนไปดูกล้องวงจรปิดคงจ่ายไปไม่น้อยใช่ไหมคะ]
ผ่านไปห้านาที ทางฝั่งนั้นค่อยตอบกลับมาว่า
เจ้านาย : [หืม?]
ซือฝูชิง : [เจ้านายวางใจได้ ฉันจะตอบแทนคืนให้แน่นอน คืนนี้จะช่วยรักษาขาให้อีก!]
เจ้านาย : [อืม]
ซือฝูชิงมองคำว่า ‘อืม’ พลางตกอยู่ในห้วงความคิด จากนั้นก็ยักไหล่
ทำไมถึงเหมือนอาจารย์ของเธอนักนะ พูดเยอะแล้วจะตายเหรอไง
หยอกด้วยก็ไม่ได้
ไม่สนุกเลยสักนิด
ดังนั้นเธอเลยเปลี่ยนเป้าหมายใหม่
ซือฝูชิง : [หนิงๆๆๆ ฉันอยากกินโมจิมัจฉะกับขนมสอดไส้สตรอว์เบอร์รี! (อิโมติคอนกลิ้งไปกลิ้งมา)]
เจียงฉังหนิง : […
