“งานกีฬาใกล้จัดที่เมืองหลินแล้ว เมื่อคืนสนามกีฬาเลยถูกปิดไม่อนุญาตให้ใครเข้าออกทั้งนั้น
ทางทีมงานทำได้แค่เช่าพื้นที่ครึ่งวัน นี่เป็นคำสั่งจากเบื้องบนของซีโจวเองเลย เธออยากจะดูก็ดูได้หรือยังไง”
ซือฝูชิงเลิกคิ้ว “เธอรู้ได้ยังไงว่าถ้าฉันอยากดูก็ดูได้”
หลินชิงเหยียนทั้งโมโหทั้งอยากร้องไห้ จากนั้นน้ำตาก็ไหลรินอาบใบหน้า “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอแค่ยอมรับแล้วขอโทษ มันยากมากหรือไง”
ซือฝูชิงไม่สนใจเธอสักนิดแล้วหยิบมือถือขึ้นมา “อืม ฉันไม่เป็นไร ฉันอยากดูกล้องวงจรปิดของสนามกีฬากลางเวลาบ่ายสองถึงหกโมงของเมื่อวาน ใช่แล้ว ห้องแต่งหน้าที่สิบสาม ชั้นสาม
อืม เพราะฉันเป็นคนรักสงบที่น่ารักผู้ผดุงความยุติธรรมคนหนึ่งไงล่ะ!”
เฟิ่งซานที่เพิ่งกดรับสาย “???”
เป็นเหตุผลที่ดี เขาจนใจจะคัดค้านได้
เฟิ่งซานอยากรู้นักว่าคนที่ซือฝูชิงจ้างวานหน่วยข่าวกรอง T18 ครั้งก่อนเป็นใคร แต่ดูท่าทางแล้วคงเป็นไปไม่ได้
เขาหันไปอธิบายเรื่องราวรอบหนึ่ง
อวี้ซีเหิงตวัดปลายปากกาเขียนอักษรตัวสุดท้ายเสร็จก็บอกเสียงเรียบ “โทรไปแล้วบอกว่าเป็นฉัน”
การออกคำสั่งกับเบื้องบนของซีโจวไม่มีใครสักคนในเมืองหลินที่ทำได้เลย แต่อวี้ซีเหิงใช้แค่คำพูดเ
