จนบี้แบน
จีสิงจือ นายจบเห่แน่
รอบทลงโทษจากเธอได้เลย
ในขณะเดียวกันจีสิงจือที่อยู่ตงซัง ณ แดนไกลก็จามขึ้นมา ร่างกายพลันสั่นสะท้าน
เขากระชับเสื้อผ้าบนร่างพลางกวาดตามองรอบด้านด้วยความฉงน พึมพำกับตัวเองไม่หยุด “ไม่มีใครคิดทำร้ายเรานี่นา แปลกจริงๆ”
ในฐานะซินแส ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาย่อมว่องไวมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเทพรอบกายที่คอยช่วยส่งข่าวให้เขาอีกด้วย
นี่จึงช่วยทำให้เขาหลบหลีกอันตรายได้ไม่น้อย
ทำไมเมื่อกี้เขาถึงรู้สึกหวาดผวาขึ้นมากันนะ
จีสิงจือลูบแขนที่ขนลุกชัน ก่อนจะแค่นเสียงเบา “ต้องเป็นพวกหมาบ้าตงซังนั่นแน่ๆ คงคิดว่าจะจัดการฉันยังไงดีอีกล่ะสิท่า”
เขาสวมแว่นตาดำและหมวกฟางเดินตรงไปใต้แสงอาทิตย์ เวลานี้ถึงค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง
**
ตกดึก
ณ โรงพยาบาลอันดับหนึ่งของเมืองหลิน
หลังจากเสียง ติ๊ด ดังมาจากห้องผ่าตัด หมอก็เดินออกมา
เห็นดังนั้นจั่วเทียนเฟิงก็รีบรุดหน้าเดินเข้าไปหา “คุณหมอครับ น้องผมเป็นยังไงบ้าง” เมื่อครู่เขาได้รับสายจากทางโรงพยาบาลบอกว่าคุณชายสี่ของตระกูลจั่วอาการโคม่า กำลังถูกยื้อชีวิตอยู่ในห้อง ICU เขาจึงรีบวิ่งแจ้นมาโรงพยาบาลทันที
“ขอโทษ ขอโทษด้วยจริงๆ” หมอที่ทำการรักษาปาดเหง
