มู่เหยี่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง “พี่เยี่ยน พี่หมายความว่า…”
ลู่เยี่ยนพยักหน้าอย่างสบายๆ “ไม่ต้องให้ใหญ่มากก็ได้ แค่บาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ ก็พอ”
คนในเทียนเล่อมีเดียก็เหมือนๆ กันหมด ไม่ว่าเบื้องบนหรือคนข้างล่างก็ไม่ได้ใช้วิธีที่สง่างาม
ยิ่งไปกว่านั้นหากต้องการไต่เต้าในวงการบันเทิงก็ต้องทำทุกอย่างโดยไม่เลือกวิธีการ
ลู่เยี่ยนไม่ได้คิดว่าสิ่งที่เขาทำจะผิดตรงไหน
“สุดยอดไอเดียเลยพี่เยี่ยน” มู่เหยี่ยตาเป็นประกาย แต่แล้วเขาก็รู้สึกลังเลขึ้นมา “แต่ถ้าคนอื่นรู้เข้า…”
ลู่เยี่ยนได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกขบขัน “ขอแค่พวกของเซี่ยอวี้ไม่รู้ก็พอแล้ว นายว่าคนอื่นในรายการจะเข้าข้างพวกนั้นเหรอ?”
มู่เหยี่ยสบายใจขึ้นทันที เขาเดินตามทีมงานไปทันทีพลางแวะหาตะปูและใบมีด
ลู่เยี่ยนเดินกลับไปทางเดิม เขาบังเอิญพบเซี่ยอวี้และสวี่ซีอวิ๋นที่กลับมาจากโรงอาหารพอดี
“บังเอิญจังเซี่ยอวี้” สีหน้าลู่เยี่ยนไม่เปลี่ยนแถมยังเผยรอยยิ้มออกมาอีก “พรุ่งนี้จะก็แข่งแล้ว พวกนายพร้อมหรือยัง จะเลือกเพลงอะไร ฉันคิดว่า ‘ลำนำภูติแห่งขุนเขา’ ก็ดีนะ”
เซี่ยอวี้ไม่ได้เหล่มองไปด้านข้าง เดินผ่านลู่เยี่ยนไปโดยไม่แม้แต่จะมองเขาสักนิด
สวี่ซีอวิ๋นเป็นพวกไม่ใส่ใจอะไรอยู่แล้ว เ
