สวีรั่วถงหันกลับมาทันที
แล้วก็ได้เห็นว่าด้านหลังมีคนอยู่สองคนที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไร
ชายหนุ่มนั่งบนรถเข็น
ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้วางมาดใดๆ แต่กลับทำให้คนไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ ได้
ร่มคันหนึ่งอยู่เหนือศีรษะเขา มันปกปิดใบหน้าของเขาไปครึ่งหนึ่งพอดี เผยให้เห็นเพียงริมฝีปากและช่วงกรามที่ดูเย็นชาเท่านั้น
เฟิ่งซานถือร่มพลางมองไปยังสวีรั่วถงด้วยสายตาเย็นชา
สวีรั่วถงถอยหลังไปสองสามก้าวด้วยความตกใจจนเกือบจะล้มลง “คุณ… คุณเป็นใคร!”
เธอประคองร่างให้มั่นคงและรักษาสีหน้าเคร่งขรึมเอาไว้ได้อย่างยากเย็น “ทำไมต้องปิดหน้าด้วย? มีอะไรน่าอายอย่างนั้นเหรอ?!”
“ตลก” เฟิ่งซานแค่นเสียงเย็นชาและเปลี่ยนคำเรียก “ใบหน้าของนายท่านไม่ใช่อะไรที่คนอย่างคุณจะเห็นได้? คุณไม่ได้สำคัญอะไร”
ชั่วขณะนั้นในใจสวีรั่วถงมีแต่ความหวาดกลัว เหงื่อเย็นๆ ผุดซึม
คำพูดของสองคนนี้ค่อนข้างโบราณ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้แต่งตัวหรูหรา แต่ก็รักษาอาการสูงส่งไว้ได้ในทุกอากัปกิริยา คงต้องเป็นลูกหลานตระกูลใหญ่แน่นอน
แต่ทั่วทั้งเมืองหลินเฉิงแล้ว นอกจากตระกูลจั่วซือฝูชิงยังจะรู้จักใครได้อีก?
“ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนพวกคุณ” สวีรั่วถงฝืนยิ้มออกมาด้วยท่าท
