เน็ตกำลังด่าเธอกันใหญ่แล้ว บริษัทก็พลอยถูกด่าไปด้วย
ปล่อยคลิปทำลายตัวเอง เธอยังมีสมองไหมเนี่ย มีนมแต่ไร้สมอง!”
สวีรั่วถงตะลึงกับคำด่า ริมฝีปากของเธอสั่นเทา “ประธานไฉ ฉัน…”
“ฉัน ฉันอะไร บอกเลยนะว่าเธอจบแล้ว รีบกลับมาเลยนะ!” ปลายสายตะคอกเกรี้ยวกราด “เพราะเธอผู้จัดงานหลายรายถึงได้ยกเลิกงานกับบริษัท เธอยังทำอะไรอยู่ข้างนอกอีก?! กลับมาเดี๋ยวนี้!”
สวีรั่วถงมือสั่นทันที ใบหน้าของเธอค่อยๆ ซีดลง
เธอไม่กล้าที่จะอยู่อีกต่อไป หยิบกระเป๋าวิ่งจากไปด้วยความอับอาย
**
ในห้องส่วนตัว
ชวีหลิงอวิ๋นนั่งหลังตรง สวมแว่นตาขอบทองซึ่งทำให้เขาดูสง่าขึ้นเล็กน้อย
เขากำลังพลิกอ่านบทละครที่อยู่ในมือเรื่องหนึ่ง
มีเสียงเคาะประตูและซือฝูชิงก็เดินเข้ามา
“คุณมาได้สักที” ชวีหลิงอวิ๋นโล่งใจที่เห็นเธอ “ผมคิดว่าคุณจะเทผมแล้วซะอีก”
“เทคุณน่ะได้” ซือฝูชิงถอดเสื้อนอกออก “แต่จะให้เทเงินคงไม่ได้”
ชวีหลิงอวิ๋น “…”
ถึงอย่างไรก็น่าจะรักษาหน้าเขาหน่อย ไม่น่าจะมาพูดออกมาต่อหน้าเขาแบบนี้เลย
“นี่สัญญา ลองดูสิ” ชวีหลิงอวิ๋นหยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋า ดวงตาของเขาเป็นประกาย “ถ้าไม่มีปัญหาอะไร เราก็เซ็นกันเถอะ”
ซือฝูชิงพลิกอ่านและ
