ะ แต่ฉันมีธุระ ต้องแวะไปที่โรงพยาบาลก่อน”
อวี้ซีเหิงได้ยินเช่นนั้น ดวงตาเหยี่ยวของเขาก็วูบไหวเล็กน้อย น้ำเสียงจริงจังยิ่งกว่าเดิม “โรงพยาบาล?”
“อ้อ เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้บาดเจ็บอะไร” ซือฝูชิงเหลือบมองคุณนายเฉินที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแวบหนึ่ง “แต่เพราะถูกคนเรียกค่าทำขวัญต่างหาก”
เธอตั้งใจฟังคำพูดของเจ้านายที่มากด้วยอำนาจอย่างตั้งใจครู่หนึ่งก่อนจะวางสายไป
หวังว่าเธอจะได้เพิ่มเงินเดือนนะ
“เอ๊ะ มีเสี่ยโทรหาเธอเหรอ” คุณนายเฉินเอ่ยด้วยสีหน้าเย้ยหยัน “ดาราอย่างพวกเธอมั่วกันจริงๆ”
ซือฝูชิงไม่สนใจ เธอหันหน้าไปทำมือทำไม้ส่งให้เซี่ยอวี้ “นายพาพวกเขาไปซ้อม ฉันจะแวะไปโรงพยาบาลสักหน่อย”
ชั่วขณะนั้นเซี่ยอวี้ก็แผ่ไอดุดันออกมา แต่เอ่ยด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “ผมจะรอเมนเทอร์ซือกลับมา ผมยังมีเรื่องที่ต้องขอให้เมนเทอร์ซือช่วยสอนอีก”
ซือฝูชิงสวมเสื้อคลุมด้วยท่าทีไม่รีบไม่ร้อน “โอเค”
สวี่ซีอวิ๋นยังนึกกังวลใจอยู่บ้าง “เมนเทอร์ซือ…”
มู่เหยี่ยทำสีหน้าเหมือนมีความสุขอยู่บนความทุกข์ของคนอื่น “พี่เยี่ยน รอบนี้ซือฝูชิงจบเห่แน่ ถ้าต้องเข้าคุกจริงๆ ทางบริษัทไม่ต้องทำอะไรยัยนั่นก็ถูกเชือดแล้ว”
“เป็นเรื่องที่ดีจริงๆ” ลู่เยี่ยนหรี่ตา
