ำเสียงเย็นชา “นี่ก็นะ ดีแต่หาเรื่องวุ่นวาย”
เวลานี้เขาไม่มีความรู้สึกดีๆ ให้ซือฝูชิงเลยสักนิด
**
ส่วนอีกด้าน
อวี้ซีเหิงวางโทรศัพท์ เงยหน้าขึ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ “เตรียมตัวไปโรงพยาบาลอันดับหนึ่งของเมืองหลิน”
เฟิ่งซานยกน้ำผลไม้มาพร้อมเอ่ยอย่างประหลาดใจ “พี่เก้า ทำไมจู่ๆ ถึงจะไปโรงพยาบาลล่ะ ใครไม่สบายเหรอ”
“ไปรับซือฝูชิง”
“ทำไมคุณซือถึงไปอยู่ที่โรงพยาบาลได้” ฉับพลันเฟิ่งซานก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้แต่ก็ยังนึกฉงน “คุณซือไปชกใคร ชกจนต้องเข้าโรงพยาบาลแล้วต้องชดเชยค่าทำขวัญเลยเหรอ”
นอกจากเหตุผลนี้ เขาก็นึกสาเหตุอื่นไม่ออกแล้ว
“เปล่า” อวี้ซีเหิงเองก็ไม่ได้อธิบายอะไร เอ่ยเสียงขึงขัง “สามนาที”
เฟิ่งซานเริ่มเก็บข้าวของอย่างว่องไว ไม่กล้าแม้แต่จะหยุดด้วยซ้ำ
ส่วนอวี้ถังผ่านการรับรู้เรื่องราวจากซือฝูชิงแล้ว
เธอเอ่ยเสียงซาบซึ้งใจพร้อมดวงตาที่ร้อนผ่าว “อาเก้า ตอนนี้ชิงชิงกำลังตกอยู่ในความลำบาก กำลังรออาเก้าไปช่วยอยู่นะ!
อาเก้าเป็นดั่งอัศวินม้าขาวที่ขี่ออกมาจากความฝัน รีบไปสิอาเก้า!”
อวี้ซีเหิงชะงักไปก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “เฟิ่งซาน เก็บนิยายของอวี้ถังซะ”
พอได้รับคำสั่งเช่นนั้น เฟิ่งซานที่จอดรถเสร็จก็รีบเก็บนิยายทั้
