อร์จะตกอยู่ที่ห้าสิบล้าน”
ฉับพลันซือฝูชิงก็ยืดตัวตรงแล้วเก็บกิริยาที่ดูเกียจคร้านเมื่อครู่ จับจ้องเขาแล้วเอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง “ตกลงค่ะ”
ชวีหลิงอวิ๋นที่วางแผนว่ากลับไปจะพยายามใช้วีแชทพูดจาหว่านล้อมโดยไม่คิดอาย “…???”
เขามองซือฝูชิงด้วยท่าทีฉงน ชั่วขณะนั้นสมองยังไร้ซึ่งการตอบสนองใด
หลังจากผ่านไปสิบกว่าวินาที ชวีหลิงอวิ๋นถึงนึกได้ว่าเมื่อครู่เขาเสนอราคาไปเท่าไร
เงินจำนวน
ห้าสิบล้าน
นี่ตนไม่น่าดึงดูดใจเท่าเงินอย่างนั้นเหรอ
ชวีหลิงอวิ๋นอารมณ์พลันซับซ้อน
ถึงแม้ในที่สุดจะมีคนที่ไม่ได้คลั่งไคล้เขาโผล่มาสักที ทว่าเขากลับรู้สึกตงิดใจแปลกๆ อยู่บ้าง
“งั้นพวกเราค่อยไปคุยกันที่ห้องทำงานส่วนตัวของผมต่อก็แล้วกัน” ชวีหลิงอวิ๋นมองเวลา “ตอนนี้ผมต้องไปแล้ว ส่วนเรื่องวันเวลาค่อยบอกในที่วีแชทอีกที”
ซือฝูชิงแสดงท่าทีดีขึ้นมาก “ได้ค่ะ”
ก่อนที่ชวีหลิงอวิ๋นจะผลักเปิดประตูออกไปก็เอ่ยถามอีกครั้งอย่างอดไม่ได้ “ทำไมคุณต้องแต่งหน้าเข้มขนาดนั้นด้วย”
“อ้อ” ซือฝูชิงสวมหน้ากากอนามัยอย่างช้าๆ “หน้าตาดีเกินไป กลัวว่าคนอย่างพวกคุณจะตกหลุมรักเอาได้”
ชวีหลิงอวิ๋น “…”
ถึงแม้หน้าตาจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทว่านิสัยหลงตัวเอ
