่ยวข้องกับผลประโยชน์ของเซี่ยอวี้เมื่อไรก็จะระเบิดความบ้าคลั่งออกมาเมื่อนั้น
นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ทีมงานรายการไม่กล้าข่มเซี่ยอวี้อย่างตรงไปตรงมา
“เมนเทอร์ซือ แบบนี้คงไม่ดีมั้ง” หลินชิงเหยียนหยิกฝ่ามือเพื่อรักษารอยยิ้มไว้บนใบหน้าไว้ “ทำแบบนี้ก็เท่ากับไม่อยากให้พวกเราซ้อมเต้นงั้นเหรอ”
พอได้ยินประโยคนั้น ซือฝูชิงก็เลิกคิ้ว
เธอเดินรุดขึ้นหน้ามาสองก้าวแล้วโน้มเอวลงเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับหลินชิงเหยียน
เธอไม่ได้สวมรองเท้าส้นสูง สำหรับหลินชิงเหยียนแล้วความสูงแบบนี้ให้ความรู้สึกเหมือนโดนข่ม
หลินชิงเหยียนอดถอยไปก้าวหนึ่งไม่ได้
ซือฝูชิงอมยิ้มแล้วใช้ระดับเสียงที่มีเพียงหลินชิงเหยียนเท่านั้นที่ได้ยิน “จะเสแสร้งไปทำไม เชื่อไหมล่ะว่าฉันสามารถงัดซิลิโคนในจมูกของเธอออกมาได้เลย”
หลินชิงเหยียนพลันสีหน้าเปลี่ยน
ขอบตาของเธอแดงก่ำ กระซิบแผ่วเบา “เธอหมายความว่าไง”
“ไปกัน” ซือฝูชิงไม่ได้สนใจเธออีก ลุกขึ้นยืดหลังตรงแล้วโบกมืออีกครั้ง “กลับไปซ้อม”
พอเดินไปถึงประตู เธอก็หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มแต่งแต้มบนใบหน้า “จำไว้ว่าถ้าครั้งหน้ามีใครขนของพวกเราไปอีกก็ขนกลับมาได้เลย อย่าไปทน”
พวกเซี่ยอวี้ทั้งหกคนเดินตามหลังเธอไปอย่า
