นาย!” สวี่ซีอวิ๋นใบหน้าแดงแปร๊ด กำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ถูกซือฝูชิงห้ามไว้ก่อน
“ได้สิ” ซือฝูชิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ไร้ซึ่งร่องรอยความโกรธอย่างสิ้นเชิง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางด้านหลัง “พวกนายล่ะ ไปด้วยไหม”
เด็กฝึกที่เหลือจากการคัดเลือกหลินชิงเหยียนและหลีจิ่งเฉินต่างมารวมตัวกันที่นี่
ทั้งหมดยี่สิบสี่คน
พอได้ยินซือฝูชิงถามเช่นนั้น แววตาของเด็กฝึกจำนวนไม่น้อยก็เสมองไปทางอื่น
แต่สุดท้ายก็ยืนหยัดที่จะเปิดปากพูดออกมา
“เมนเทอร์ซือช่วยขีดชื่อของผมออกเถอะครับ”
“ผมไม่อยากอยู่ที่นี่”
“ผมก็จะไปด้วย”
“ใครจะอยากอยู่ที่นี่ ซ้อมเองยังเก่งกว่าคุณช่วยฝึกให้เลย”
ยังไม่ต้องพูดถึงศักยภาพและประสบการณ์ของซือฝูชิงว่าแย่แค่ไหนเลย เธออายุแค่สิบแปดปีเท่านั้น คุณสมบัติและประสบการณ์ย่อมสู้หลินชิงเหยียนไม่ได้อย่างสิ้นเชิง
พวกเขายอมไปนั่งฟังคลาสของหลินชิงเหยียนดีกว่าทนเห็นหน้าซือฝูชิง
สุดท้ายก็เหลือเพียงสี่คน
อีกยี่สิบคนเลือกที่จะจากไป
“ได้” ซือฝูชิงไม่ได้คิดจะรั้งพวกเขาไว้เลย เธอฉีกยิ้มอย่างเกียจคร้าน “งั้นก็ไปเถอะ ไม่ไปส่งนะ”
ครั้นพูดจบเหล่าเด็กฝึกก็สีหน้าเปลี่ยนอีกครั้ง
พวกเขาคิดไม่ถึงว่าซือฝูชิงจะพูดด้วยง่ายขนาดนี้
