เดิม
สายตาที่เหล่าเทพเซียนมองเขาเปลี่ยนไปทันใด
เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าเจ้าหมอนี่ถูกชะตานัก
จำต้องพูดว่าหากคนเช่นนี้ไปอยู่ในฝ่ายศัตรูจะต้องทำให้เกลียดชังจนทนไม่ไหว แต่หากว่าเป็นคนฝ่ายตนเอง ดูเขาถากถางขั้วข้าศึก นับเป็นความสะใจเข้าไปถึงจิตวิญญาณชนิดหนึ่งทีเดียว
หลิวเสินโจวจับจ้องกูเฉินแล้วถามว่า
“ในเมื่อเจ้าเคยได้ยินชื่อของข้ามาก่อน เช่นนั้นยังกล้าประลองกับข้าอยู่อีกหรือไม่ หากว่าเจ้าไม่ยินยอม ให้เหล่าอัจฉริยะของพวกเจ้าทุกคนเข้ามาพร้อมกันก็ได้ หากยังรู้สึกว่าไม่พอก็ให้คนที่สู้เก่งที่สุดในดินแดนของพวกเจ้าออกมา!”
เขาไม่ได้เป็นแค่อัจฉริยะธรรมดาเท่านั้น แต่เป็นเจ้าเทพยุทธที่ก้าวหน้าขึ้นมาแล้วอีกด้วย!
ก่อนเขามารวมกับแดนสวรรค์เขาก็รู้ว่าในห้วงอนันตสุญญตามีดินแดนซ่อนอยู่มากมาย และเขาไม่เคยเบิกตามองดินแดนเหล่านี้มาก่อนเลย
กูเฉินขมวดคิ้ว เวลานี้รู้สึกราวกับขึ้นหลังเสือยากจะลงมาได้ เพราะเขาก็เคยรู้จักความทรงพลังของหลิวเสินโจวมาเช่นกัน
เจียงเที่ยนมิงมองไปยังหลิวเสินโจวด้วยแววตาร้อนระอุ ดุดันเด็ดเดี่ยวหนัก!
ข้าชอบ!
นายท่านไป๋สีหน้าราบเรียบ ตำหนิไปว่า
“ห้ามเสียมารยาท จะประลองหรือไม่ยอมเป็นเขาตัดสินใจเอง พวกเรามาเป็นแขกเท่านั้น!”
หลิวเสินโจวยักไหล่ไม่พูดอะไรต่ออีก กูเฉินแอบโล่งใจ จากนั้นก็ไปสนทนากับนายท่านไป๋ต่อ และไม่เอ่ยถึงเรื่องประลองอีกเลย
เพราะหลิวเสินโจวออกตัว จึงทำให้ฝ่ายแดนสวรรค์มีขวัญกำล
