ดทุกเรื่อง”
อวี้ซีเหิงได้ยินแบบนั้นก็ช้อนสายตาขึ้นมองเขาเบาๆ
เฟิ่งซานถูกมองจนเหงื่อเย็นๆ ผุดออกมาทั่วร่าง
เขางุนงงไม่เข้าใจสถานการณ์ “พี่เก้า?”
เขาพูดอะไรผิดไปเหรอ
ชายวัยกลางคนคร้านจะพูดอะไรที่ไม่เป็นประโยชน์แล้ว เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชันอย่างไม่เกรงใจอีกต่อไป “คุณสกอตแลนด์ อย่างที่ผมบอกไปก่อนหน้านี้ ทางเราจะไม่คืนเงินมัดจำให้หรอกนะ”
“อืม งั้นก็ให้พวกคุณใช้เป็นเงินเลี้ยงดูยามแก่ชราก็แล้วกัน” ซือฝูชิงเลิกคิ้ว “น่าจะพอใช้ไปได้สักระยะเลยมั้ง”
ชายวัยกลางคนโกรธจนหน้าแดงขึ้นมาทันที
ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกมาอีก ซือฝูชิงก็เข็นอวี้ซีเหิงออกไปแล้ว
เฟิ่งซานรีบพุ่งตามหลังพวกเขาออกไป
พ่อบ้านหน้านิ่วคิ้วขมวด “นายท่าน พวกเขา…”
ก็แค่ให้รอนิดหน่อยเท่านั้น พวกเขาจะชักสีหน้าไปทำไม คิดว่าตัวเองแน่อย่างนั้นเหรอ
“เอาพวกเขาทุกคนขึ้นบัญชีดำของตระกูลหนิง” ชายวัยกลางคนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางเอ่ยด้วยสีหน้าอาฆาตมาดร้าย “ส่งสำเนาไปที่เมืองซื่อจิ่วด้วย ดูสิว่าจะมีใครกล้ารักษาพวกเขาไหม!”
พ่อบ้านพยักหน้า “ครับท่าน”
ก็แค่ขึ้นบัญชีดำคนไข้ที่พอจะมีเงินนิดหน่อยเท่านั้น เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องทำให้คนตระกูลหนิงที่เหลือต้องกังวลใจหรอ
