อให้เธอเขียนตัวอักษรใส่กรอบแล้วแขวนไว้ที่ฝาผนัง เขาบอกว่าได้เห็นทุกวันแล้วอารมณ์ดี
ท่าทางเขาช่างประหลาดจริงๆ
ซือฝูชิงผ่อนลมหายใจและมองย้อนกลับไปที่รูปปั้นอีกครั้ง เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกอับอายขายขี้หน้า
โชคดีที่รูปปั้นดูไม่เหมือนเธอเลยสักนิด
รูปปั้นหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณเกี่ยวอะไรกับเธอซือฝูชิงร่างนี้ด้วยล่ะ!
พอคิดได้อย่างนั้นซือฝูชิงก็อารมณ์ดีขึ้นมาก
สิบนาทีต่อมาทั้งสามคนก็มาถึงที่หมาย
สถานที่แห่งนี้คือคฤหาสน์ขนาดใหญ่มากหลังหนึ่ง
กิ่งหลิวห้อยย้อยลงมาทอดเงากระจัดกระจายลงบนพื้น
เสียงพิณแผ่วเบาและเสียงกู่เจิงดังสอดประสาน สำเนียงอันไพเราะเสนาะหูดังแว่วมา
สายน้ำไหลผ่านเหนือโขดหินเกิดเป็นระลอกคลื่น โอบล้อมด้วยเสียงนกน้อยร้องเจื้อยแจ้ว
รูปแบบสถาปัตยกรรมค่อนข้างเป็นแบบสมัยราชวงศ์ต้าซย่า
ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้นและเห็นอักษร ‘หนิง’ บนแผ่นป้ายเหนือประตู
ตระกูลหนิงไม่ถือว่าเป็นตระกูลร่ำรวยด้วยซ้ำ
แต่ตระกูลหนิงมีแพทย์ที่มีชื่อเสียงอยู่มากมาย แม้แต่ตระกูลร่ำรวยในเมืองซื่อจิ่วก็ยังต้องให้เกียรติพวกเขา
เพราะถึงอย่างไรแพทย์ก็เป็นอาชีพที่ไม่ว่าใครก็ไม่อยากจะล่วงเกิน
ซือฝูชิงหรี่ตาลง
พ่อมดหมอผีส่วนใหญ่รวมตัวกันในแถบ
