เมื่อเซี่ยอวี้ได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นทันที
เขาเลิกคิ้วก่อนจะพูดเหมือนจะยิ้มก็ไม่เชิง “ว่าไงนะ!”
“ไม่ ไม่ ผมไม่ได้ตั้งใจจะบอกว่าพี่ขี้เหร่นะ ผมแค่รู้สึกว่ามันมีอะไรที่คล้ายกันนิดหน่อย ออร่าน่ะพี่เข้าใจไหม แล้วยังมีดวงตากับสายตาทั้งของพี่กับเธอด้วย เฮ้อ บอกไม่ถูกแฮะ” เด็กหนุ่มเกาศีรษะ “แต่พี่ว่าเธอแต่งหน้าหนาขนาดนั้นทุกวันจะไม่ทำร้ายผิวบ้างเลยเหรอ พี่ไม่อยากรู้บ้างเหรอว่าหน้าสดของเธอเป็นยังไงกันแน่”
สายตาเซี่ยอวี้เรียบเฉย เขาเหลือบมองไปทางขวา
ซือฝูชิงนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างหน้าต่าง บนใบหน้านั้นยังคงแต่งแต้มเครื่องสำอางให้เป็นแนวพังก์ร็อกอยู่แต่ดวงตาจิ้งจอกคู่นั้นกลับใสกระจ่าง
เธอกินข้าวไปพร้อมอ่านหนังสือ
เซี่ยอวี้สายตาดีเลยเห็นชื่อหนังสือในมือของเธอ ‘ตำนานฮ่องเต้อิ้น’
ที่ต้าซย่าไม่ว่าใครก็ตามที่ศึกษาประวัติศาสตร์จะต้องรู้จักฮ่องเต้หนุ่มคนนี้
อาจกล่าวได้ว่าความเจริญรุ่งเรืองของรัฐต้าซย่าอันยิ่งใหญ่ในปัจจุบันนี้นั้นจะขาดความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของฮ่องเต้อิ้นในการปกป้องการรุกรานจากคนต่างเผ่าพันธุ์และการปกครองให้แผ่นดินสงบสุขไปไม่ได้
แม้ว่าเขาจะจากไปสิบกว่าศตวรรษแล้ว แต่เขาก็ยังคงเป็นที่ชื่นชอบของ
